Сураи Каф — Оят 22

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• غَفْلَةٍ: бехабарӣ, ғафлат — яъне саргарм шудан ба дунё ва фаромӯш кардани охират.
• كَشَفْنَا: кушодем, бардоштем, ошкор кардем.
• غِطَاءَكَ: пардаи ту, рӯпӯши ту — яъне он чизе ки туро аз ҳақиқат пӯшида буд.
• بَصَرُكَ: биноии ту, дидаи ту.
• حَدِيدٌ: тез, нӯшдор, қавӣ — дар ин ҷо маънои тезбинӣ ва равшанбиниро дорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят ба инсон ҳангоми дидани аҳволи рӯзи қиёмат гуфта мешавад. Дар дунё ӯ аз ин рӯз ва аз ҳақиқатҳои он дар ғафлат ва бехабарӣ буд, зеро ба шаҳватҳо, лаззатҳо ва хоҳишҳои нафсонии худ машғул шуда буд. Аммо ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо азобу сахтиҳои он рӯз, он пардаи ғафлат аз пеши чашмаш бардошта мешавад ва ӯ ҳақиқатро равшан мебинад. Он гоҳ биноии ӯ тез ва нӯшдор мегардад, то он чиро, ки дар дунё инкор мекард, бо чашми худ бинад ва бидонад, ки ҳақиқат ҳамин буд. Ин оят нишон медиҳад, ки ғафлати дунёвии инсон мисли пардаест, ки ӯро аз дидани ҳақиқати охират бозмедорад, вале дар рӯзи қиёмат ин парда бардошта мешавад ва ҳар кас натиҷаи аъмоли худро равшан мебинад.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеоянд ва инсонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ғафлат ва саргармӣ ба дунё набояд моро аз ёди охират ва омодагӣ ба он боздорад.
• Қуръон бо суханони равшан ва таъсирбахш ҳақиқатро ба мо нишон медиҳад, то пеш аз фаро расидани он рӯз бедор шавем ва тавба кунем.
• Ин оят раҳмати Худоро низ нишон медиҳад, ки Ӯ пеш аз охират тавассути Қуръон ва паёмбарон моро огоҳ мекунад, то мо роҳи дурустро интихоб кунем.
• Ҳар кас бидонад, ки рӯзе ҳақиқат барояш ошкор мешавад, беҳтар аст, ки ҳозир дар дунё чашми дилашро кушояд ва ба сӯи Худо ва ислом рӯй оварад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва истифодаи дурусти умр даъват мекунад, зеро умри дунё фурсати тиллоист барои омодагӣ ба охират.