Сураи Каф — Оят 23

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• قَرِينُهُ — ҳамроҳ ва ҳамнишини ӯ; дар ин ҷо мақсад фариштаест, ки ба ҳар инсон вобаста карда шудааст ва аъмоли ӯро сабт мекунад.
• عَتِيدٌ — омода, ҳозир ва нигаҳдошташуда; чизе, ки пеш аз ҳисоб омода гардидааст.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат ҳангоме ки ҳисоб оғоз мешавад, фариштаи ҳамроҳи инсон — ҳамон фариштае, ки аъмоли ӯро дар дунё навишта буд — мегӯяд: «Ин аст он чизе, ки назди ман омода аст». Яъне дафтари аъмоли ин банда, ки ҳамаи некӣ ва бадии ӯ дар он сабт шудааст, бидуни камӣ ва зиёдатӣ, ҳозир ва омода аст. Ҳеҷ амале фаромӯш нашудааст ва ҳеҷ чизе пинҳон намемонад. Ин дафтар ба гунае нигаҳдорӣ шудааст, ки ҳар лаҳза метавонад пешниҳод гардад ва ҳеҷ шакку шубҳае дар он нест.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳамаи аъмоли мо — хурд ва бузург — сабт мешавад. Ин боиси он мегардад, ки инсон ба некӣ майл кунад ва аз бадӣ парҳез намояд.
• Худованд одил аст ва ҳисоби ҳар кас бар асоси дафтари аъмоли худи ӯ сурат мегирад; ин адолати Илоҳӣ аст ва дили инсонро ором месозад.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки ҳеҷ некие гум намешавад ва ҳар кори хайре, ки дар дунё анҷом медиҳем, дар рӯзи қиёмат ба суди мо хоҳад буд.
• Қуръон бо чунин оятҳо инсонро ба худшиносӣ ва масъулиятшиносӣ даъват мекунад, ки ин роҳи саодати дунё ва охират аст.