Сураи Каф — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

— «أَلْقِيَا»: биандозед, партоед (хатоб ба ду фаришта ё таъкид барои як нафар).

— «جَهَنَّمَ»: дӯзах, ҷои азобу сазо дар охират.

— «كَفَّارٍ»: бисёр кофиршаванда, касе ки ҳақро инкор мекунад ва сипосгузор нест.

— «عَنِيدٍ»: саркаш, ҷиддӣ дар мухолифат, касе ки аз ҳақ рӯй мегардонад ва бар он исрор мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба ду фаришта — яке ронанда ва дигаре шоҳид — фармон медиҳад, ки ҳангоми ҳисобу китоб ва ҷудо кардани бандагон, ҳар касеро, ки ҳақро инкор кардааст ва дар куфру саркашӣ исрор намудааст, ба дӯзах партоед. Ин оят баён мекунад, ки дар он рӯзи сахт, касе ки бо ҷидду ҷаҳд аз роҳи рост рӯй гардонда ва ҳақро пазируфта натавонистааст, ҷазои худро мебинад. Хатоби «аلقيا» ба ду фаришта аст, то амри Худо бо таъкид ва қатъият иҷро шавад. Ҳар касе ки бо саркашӣ ва кибр аз итоати Парвардигор сар тофта, оёти Ӯро дурӯғ шуморида ва ба ҳақиқат бовар накардааст, дар он рӯз ба ҷои азобу ҳалокат дучор мешавад. Ин ҷазо на танҳо барои куфр, балки барои исрори бар он ва мухолифати огоҳона бо ҳақ аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳеҷ амалеро бе ҷазо намегузорад; ҳар касе ки бо саркашӣ аз ҳақ рӯй гардонад, рӯзе ҷавоби амали худро медиҳад.

— Вақте ки инсон медонад, ки дар охират ҳисобу китоби дақиқ ҳаст, бештар ба андеша меравад ва худро аз куфру саркашӣ нигоҳ медорад.

— Ояти карима моро тарғиб мекунад, ки ҳақро бипазирем, гарчанде ба нафси мо гарон бошад; зеро саркашӣ дар баробари ҳақ оқибати бад дорад.

— Инчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки бахшиш ва раҳмати Худо барои касонест, ки тавба мекунанд ва аз саркашӣ даст мекашанд; пас бояд пеш аз марг ба сӯи ҳақ рӯй орем.

— Қуръон моро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва дар дилҳо муҳаббати некӣ ва тарс аз ҷазои охиратро ҷой медиҳад, то инсон дар дунё бо адлу инсоф зиндагӣ кунад ва аз кибру ҷидол дур бошад.