Сураи Каф — Оят 35

1. Маънои калимаҳо:

— «لَهُم»: барои онҳо, аз они онҳост.

— «مَا يَشَاءُونَ»: он чи мехоҳанд, он чи орзу мекунанд.

— «فِيهَا»: дар биҳишт.

— «وَلَدَيْنَا»: ва назди Мо, дар пешгоҳи Мо.

— «مَزِيدٌ»: афзунӣ, зиёдатӣ, неъмати бештар аз он чи талаб кардаанд.

1. Тафсири оят:

Ба бандагони некӯкор ва парҳезгор дар биҳишт ҳар чизе ки дилхоҳи онҳост ва мехоҳанд, омода аст; ҳар неъмате ки талаб кунанд, ба онҳо дода мешавад ва ин неъматҳо ҳеҷ гоҳ тамом намешаванд ва коҳиш намеёбанд. Вале Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки назди Ӯ афзунӣ ва зиёдатии неъмат ҳаст — неъмате, ки аз ҳар чизе ки онҳо дархост кардаанд, бузургтар ва олитар аст. Ин афзунии махсус неъматест, ки чашм надида, гӯш нашунида ва ба дили касе хаёл накардааст; ва бузургтарин ва олитарин қисми он дидори чеҳраи мубораки Худованди Раҳмон аст, ки барои аҳли биҳишт муяссар мегардад ва онҳоро ба камоли шодӣ ва хушнудӣ мерасонад. Пас аҳли биҳишт на танҳо ба он чи хостаанд мерасанд, балки Худованд бар он афзун низ ато мекунад.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

— Ин оят ба мӯъминон умеди бузург медиҳад, ки дар охират ҳар хоҳиши поки онҳо иҷоба мешавад ва ҳеҷ неъмате аз онҳо дареғ дошта намешавад.

— Худованди Раҳмон на танҳо хоҳиши бандагони солеҳро иҷоба мекунад, балки аз он ҳам бештар ато менамояд; ин нишони камоли карам ва меҳрубонии Ӯст ба бандагони некӯкор.

— Бузургтарин неъмати биҳишт дидори Худованд аст, ки аз ҳамаи неъматҳои ҷисмонӣ болотар ва ширинтар аст; ин ҳақиқат дилҳоро ба сӯи Худо мекашад ва ибодатро дӯстдошта мегардонад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки бо амалҳои солеҳ ва итоати Худованд ба сӯи биҳишт ва хушнудии Ҳақ талош кунем, зеро подоши Худо аз ҳар он чи тасаввур мекунем, бузургтар аст.

— Ваъдаи Худованд ҳақ аст ва ҳеҷ гоҳ хилоф намешавад; пас ҳар касе ки ба Ӯ имон оварад ва амали солеҳ кунад, ба неъмати ҷовидонӣ ва афзунии бепоён мерасад.