Сураи Каф — Оят 41

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• وَاسْتَمِعْ — гӯш кун, диққат намо.
• يُنَادِ الْمُنَادِ — нидо мекунад нидокунанда, яъне фариштае, ки барои даъват ба ҳисоб муваккал аст.
• مِن مَّكَانٍ قَرِيبٍ — аз ҷои наздик.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки гӯш кун ва интизор бош рӯзеро, ки фариштаи муваккал ба сур нафас меандозад ва овози баланди худро барои даъват ба ҳисобу ҷазо мебарорад. Ин нидо аз ҷои наздик ба гӯши ҳама мерасад, ба тавре ки ҳеҷ кас аз шунидани он ғофил намемонад. Он рӯз рӯзи бархестан аз қабрҳо ва ҳозир шудан ба пешгоҳи Парвардигор аст, рӯзе, ки ҳақиқати он бешак ва бегумон аст. Ҳамаи мардум аз қабрҳои худ берун меоянд ва ба сӯи майдони маҳшар равона мешаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳатман меояд ва бояд барои он омода бошем.
• Нидои фаришта аз ҷои наздик нишон медиҳад, ки ҳеҷ кас аз ҳисобу китоб гурехта наметавонад ва ҳама ба даъвати Ҳақ ҷавоб медиҳанд.
• Ин оят боиси зиёд шудани бовар ба рӯзи охират ва бедор шудани дилҳо барои амалҳои нек мегардад.
• Ёдовар мешавад, ки ин дунё гузаро аст ва ҳаёти ҳақиқӣ дар охират аст, пас бояд ба сӯи некиҳо ва тоатҳо шитоб кунем.