Сураи Аз-Зарият — Оят 24

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «هَلْ أَتَاكَ»: Оё ба ту расидааст? Ин ибора барои ҷалби диққат ва таъкид ба кор меравад.
• «حَدِيثُ»: хабар, достон, воқеа.
• «ضَيْفِ»: меҳмонон; дар асл «зайф» ба маънои меҳмон аст ва ҷамъи он «зуюф» мебошад, вале дар ин ҷо ба шакли «зайф» омадааст.
• «الْمُكْرَمِينَ»: гиромӣдошташудагон, иззатёфтагон.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) муроҷиат карда, мепурсад: оё ба ту хабари меҳмонони Иброҳим (а) расидааст, ки онҳо меҳмонони гиромӣ буданд? Ин меҳмонон фариштагони бузургвор буданд, ки Худованд онҳоро гиромӣ дошта буд ва Иброҳим (а) низ онҳоро бо хушрӯӣ ва эҳтиром пазироӣ кард. Онҳо ба шакли одамон бар Иброҳим (а) ворид шуданд ва ӯ онҳоро меҳмон донист, ҳол он ки онҳо фаришта буданд. Ин воқеа барои тасаллӣ ва тақвияти дили Паёмбар (с) ва мӯъминон омадааст, то бидонанд, ки Худованд бандагони некӯкори худро ҳеҷ гоҳ танҳо намегузорад ва ба онҳо кумак мерасонад.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеоянд:

• Худованд ба бандагони солеҳи худ иззату эҳтиром мебахшад ва онҳоро дар миёни мардум гиромӣ мегардонад.
• Меҳмоннавозӣ ва эҳтиром ба меҳмон аз сифатҳои неки анбиё аст, ки Иброҳим (а) намунаи олии он буд.
• Қиссаҳои Қуръон барои тасаллӣ ва таълим омадаанд, на танҳо барои донистан; аз ин рӯ, хондани онҳо бояд ба амал ва ибрат оварда расонад.
• Худованд фариштагонро низ барои хидмати бандагони солеҳаш мефиристад, ки ин нишонаи қудрат ва раҳмати Ӯст.
• Ин оят мӯъминонро ба некӯкорӣ, меҳмоннавозӣ ва эҳтиром ба дигарон ташвиқ мекунад, то онҳо низ аз гиромидошташудагони Худованд гарданд.