Сураи Аз-Зарият — Оят 23

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

• فَوَرَبِّ: Пас савганд ба Парвардигор.
• إِنَّهُ لَحَقٌّ: Ҳамоно он (яъне ваъдаи қиёмат ва ҳисоб) ҳаққ аст, шак надорад.
• مِثْلَ مَا أَنَّكُمْ تَنطِقُونَ: Мисли он ки шумо сухан мегӯед.

1. Тафсири оят:

Худованди Таоло бо зоти муқаддаси Хеш савганд ёд мекунад ва мефармояд: Пас ба Парвардигори осмон ва замин савганд, ки он чизе ки ба шумо ваъда дода шудааст — яъне рӯзи қиёмат, зинда шудан пас аз марг ва ҳисобу китоб — бешубҳа ҳақ аст ва ҳеҷ шакке дар он нест. Ҳамон тавре ки шумо дар сухан гуфтани худ ҳеҷ шак надоред ва бе тардид сухан мегӯед, бояд дар ҳақ будани ваъдаҳои Худо низ ҳеҷ шак надошта бошед. Ин савганд барои таскин ва оромиши дилҳо аст, то инсонҳо дар бораи охират ва рӯзи ҷазо бо итминон ва боварӣ муносибат кунанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Худованд бо зоти Хеш савганд ёд мекунад, ки ин нишонаи аҳамияти бузурги мавзӯъ аст.
• Ҳақ будани рӯзи қиёмат ва зиндашавӣ пас аз марг амри қатъӣ ва бешубҳа аст.
• Инсон бояд ҳамон қадар ки ба сухани худ бовар дорад, ба ваъдаҳои Худо низ бовар дошта бошад.
• Ин оят дилҳоро ором медиҳад ва ба инсон итминон мебахшад, ки адолати Худо ҳатман барқарор мешавад.
• Бовар ба охират инсонро ба амалҳои некӯ ва роҳи рост ҳидоят мекунад ва аз бадӣ бозмедорад.