Сураи Аз-Зарият — Оят 25

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «إِذْ»: ҳангоме ки, вақте ки.

— «سَلَامًا»: сулҳу осоиш, яъне мо ба ту салом мегӯем.

— «مُّنكَرُونَ»: ношинос, бегона, касоне ки мо онҳоро намешиносем.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи қиссаи меҳмонони Иброҳим (алайҳис-салом) аст, ки онҳо фариштагони гиромиқадр буданд. Ҳангоме ки онҳо ба хонаи ӯ даромаданд, ба ӯ салом доданд ва гуфтанд: «Салом бар ту бод!» Иброҳим (алайҳис-салом) низ ҷавоби саломи онҳоро бо некӯтарин сурат гардонд ва гуфт: «Салом бар шумо бод!» Сипас дар дили худ гуфт, ки инҳо мардуми ношинос ва бегона ҳастанд, ки ман онҳоро намешиносам. Ин ҷумла метавонад ҳам баёнгари тааҷҷуби ӯ аз омадани меҳмонони ношинос бошад ва ҳам ишора ба он ки онҳо на аз одамони маъруфи наздик буданд. Иброҳим (алайҳис-салом) бо вуҷуди ношинос будани меҳмонон, онҳоро бо хушрӯӣ ва эҳтиром қабул кард ва ин аз сифоти олии ахлоқии ӯст.

1. Фоидаҳои оят:

— Салом додан ва ҷавоби некӯ додан ба салом суннати анбиё ва нишонаи ахлоқи ҳамида аст.

— Меҳмоннавозӣ ва эҳтиром ба меҳмони ношинос низ аз сифоти неки инсонӣ ва исломӣ мебошад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар муомила бо дигарон хушрӯй, меҳрубон ва саховатманд бошем, зеро ин сифатҳо моро ба Аллоҳ наздик мекунанд.

— Қиссаҳои қуръонӣ дарсҳои бузурги ахлоқӣ доранд ва моро ба пайравӣ аз роҳи паёмбарон ҳидоят мекунанд.

— Ислом дини сулҳ, салом ва некӯкорӣ аст ва ҳар мусалмон бояд ин арзишҳоро дар ҳаёти худ татбиқ намояд.