Сураи Аз-Зарият — Оят 52

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «كَذَٰلِكَ»: ҳамин тавр, ин гуна.

— «مَا أَتَى»: наомад, нарасид.

— «مِّن رَّسُولٍ»: ҳеҷ паёмбаре.

— «سَاحِرٌ»: ҷодугар.

— «مَجْنُونٌ»: девона, шайтозада.

1. Тафсири оят:

Ҳамин тавр, ки қавми Макка паёмбари худ Муҳаммадро (с) дурӯғгӯ шумориданд ва гуфтанд, ки ӯ шоир, ҷодугар ё девона аст, умматҳои пешина низ паёмбарони худро ба дурӯғгӯӣ нисбат доданд. Ҳар паёмбаре, ки аз ҷониби Аллоҳ ба сӯи онҳо меомад, онҳо мегуфтанд: «Ӯ ҷодугар аст ё девона». Яъне, ин равиши дурӯғ шуморидани паёмбарон танҳо хоси қавми ту нест, балки одати ҳамаи умматҳои гузашта низ ҳамин буд. Паёмбарони пеш аз ту низ ҳамин гуна дурӯғ шуморида шудаанд, чунон ки туро дурӯғ мешуморанд. Ин сухан барои тасаллии дили Паёмбар (с) ва устувории ӯ дар роҳи даъват аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки мухолифат ва дурӯғ шуморидани аҳли ҳақ аз ҷониби аҳли ботил ҳамеша вуҷуд доштааст ва ин чизе нав нест.

— Паёмбар (с) ва пайравони ӯ бояд сабр кунанд, зеро ҳамин гуна озору таҳқирро паёмбарони гузашта низ дидаанд.

— Ин оят боиси тасаллии дили мӯъминон аст, ки вақте бо мухолифат рӯ ба рӯ мешаванд, бидонанд, ки ин роҳи ҳамаи анбиё будааст.

— Онҳо нишон медиҳад, ки душманони ислом ҳамеша ба баҳонаҳои гуногун — ҷодугарӣ, девонагӣ ва ғайра — паноҳ мебаранд, то мардумро аз роҳи ҳақ боздоранд.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба паёмбарон ва паёмҳои осмонӣ боварӣ дошта бошем ва аз равиши дурӯғ шуморидани онҳо дурӣ ҷӯем.

— Ҳамчунин, ин оят исбот мекунад, ки Қуръон аз ҷониби Аллоҳ аст, зеро он воқеаҳои гузаштаро ба таври дақиқ баён мекунад ва дили Паёмбар (с)-ро тасаллӣ медиҳад.