Сураи Аз-Зарият — Оят 53

1. Маънои калимаҳо:

• أَتَوَاصَوْا — оё якдигарро васият карданд, яъне оё ба якдигар супориш доданд.
• بِهِ — ба он (яъне ба дурӯғ баровардани паёмбарон).
• طَاغُونَ — саркашон, аз ҳад гузаштагон, ки дар замин бартариҷӯӣ ва фасод мекунанд ва аз фармони Худо сар мепечанд.

1. Тафсири оят:

Оё пешиниён ва охириёни кофирон ба якдигар супориш доданд, ки паёмбаронро дурӯғ бароранд? Ин суол барои маломат ва сарзаниш аст. Ҳақиқат ин аст, ки онҳо ба якдигар васият накардаанд ва миёни онҳо аҳду паймон набудааст, балки дилҳояшон дар куфр ва саркашӣ ба ҳам монанд шудааст. Ҳамин монандии дилҳо ва амалҳо сабаб гардид, ки ҳар кадоме аз онҳо ҳамон чизеро бигӯянд, ки дигарон гуфта буданд. Пас онҳоро бар ин кор на васият, балки саркашӣ ва аз ҳад гузаштан ҷамъ овардааст. Онҳо мардуме саркаш ва аз ҳад гузашта ҳастанд, ки дар замин бартариҷӯӣ мекунанд, фасод меандозанд ва нисбат ба Худованд гарданкашӣ ва исён менамоянд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки куфру саркашӣ вақте дар дилҳо реша медавонад, одамонро ба ҳам наздик мекунад ва ҳама ба як роҳи нодуруст мераванд, ҳатто агар ба якдигар васият ҳам накарда бошанд.
• Худованд одамонро огоҳ мекунад, ки саркашӣ ва аз ҳад гузаштан сабаби ҳалокат аст ва бояд аз он дурӣ ҷӯянд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқатро қабул кунем ва аз пайравии кӯронаи гузаштагон ва ҳамзамонон дурӣ ҷӯем, зеро танҳо ҳақиқат наҷотбахш аст.
• Қуръон бо чунин суолҳои маломатомез дилҳоро бедор мекунад ва инсонро ба андеша водор месозад, то роҳи ростро интихоб намояд.
• Ин оят моро ба таваҳҳуд, фурӯтанӣ ва итоат ба Худованд даъват мекунад, то аз гурӯҳи саркашон ва фасодкорон набошем.