Сураи Аз-Зарият — Оят 58

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «Ар-Раззоқ»: Яъне он Зоте, ки ҳамаи махлуқотро рӯзӣ медиҳад ва кафолати ризқи онҳоро ба уҳда дорад.

— «Зул-Қувва»: Соҳиби қувват ва тавоное, ки ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб намешавад.

— «Ал-Матӣн»: Устувор ва сахтқувват, ки қувваташ заъф ва камӣ надорад.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, танҳо Аллоҳ Таоло рӯзидиҳандаи тамоми махлуқот аст. Ҳамаи ҷинну инс ва дигар офаридаҳо ба ризқи Ӯ ниёз доранд ва ҳеҷ кас аз худ рӯзӣ намедиҳад. Ӯст, ки рӯзии ҳамаро мерасонад ва кафолати рӯзии онҳоро ба уҳда дорад. Аллоҳ соҳиби қуввати бузург ва тавоноест, ки ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб намешавад ва ҳамаи махлуқот дар баробари қудрати Ӯ фурӯтан ва тобеъ ҳастанд. Қуввати Ӯ устувор ва пойдор аст, ҳеҷ гоҳ суст намешавад ва ба камӣ намегарояд. Ин оят ба бандагон мефаҳмонад, ки Аллоҳ аз рӯзии онҳо бениёз аст ва онҳоро ба итоат ва ибодат даъват мекунад, то ки дар дунёву охират комёб шаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд танҳо ба Аллоҳ дар кори рӯзӣ таваккул кунад, зеро танҳо Ӯ рӯзидиҳандаи ҳақиқӣ аст.

— Ҳамаи махлуқот ба Аллоҳ ниёз доранд ва Ӯ аз ҳама бениёз аст; ин боиси фурӯтанӣ ва шукргузорӣ мегардад.

— Қуввати Аллоҳ устувор ва бепоён аст; ин боиси оромиш ва умедворӣ дар дили банда мешавад.

— Итоат ва ибодати Аллоҳ роҳи фалаҳ ва комёбӣ дар ҳар ду ҷаҳон аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ғайри Аллоҳ такя накунем ва ҳамеша ба Ӯ умедвор бошем, зеро Ӯ ҳамеша наздик ва тавоност.