Сураи Аз-Зарият — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

• إِنَّمَا — ҳарфҳои таъкид ва ҳаср, маънои "танҳо", "фақат".
• تُوعَدُونَ — аз феъли "ваъда додан", яъне "он чизе ки ба шумо ваъда дода мешавад".
• لَصَادِقٌ — бо ҳарфи таъкиди "لَ" ва сифати "содиқ" омадааст, маънои "ҳаққан рост", "бешубҳа дуруст".

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба бандагони худ хабар медиҳад, ки он чизе ки ба шумо ваъда дода шудааст — аз қиёмат, ҳисобу китоб, подош ва ҷазо — ҳаққан рост ва бешубҳа воқеъ мешавад. Ҳеҷ шакке дар он нест. Он ваъдае, ки Парвардигор ба шумо додааст, ваъдаи содиқ ва дуруст аст ва ҳатман ба амал меояд. Ҳамон гуна ки Худованд дар оятҳои пеш аз ин ба бодҳо, абрҳо, киштиҳо ва фариштагон қасам ёд кардааст, ин ҳама барои он аст, ки инсоният бовар кунад, ки рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб ҳақ аст ва ҳеҷ гуна шакке дар он нест. Ҳар касе ки некӣ кунад, подоши нек мебинад ва ҳар касе ки бадӣ кунад, ҷазои бад мебинад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба инсон боварӣ мебахшад, ки ваъдаҳои Худованд ҳаққанд ва ҳатман ба амал меоянд.
• Инсонро ба андеша водор мекунад, ки барои рӯзи қиёмат омодагӣ бинад ва амалҳои нек анҷом диҳад.
• Дар дили инсон умед ва тарсро ҳамзамон ҷой медиҳад: умед ба раҳмати Худо ва тарс аз ҷазои Ӯ.
• Инсонро аз ғафлат ва бепарвоӣ нисбат ба охират огоҳ мекунад.
• Бовар ба ҳақ будани ваъдаҳои Худо инсонро ба адолати илоҳӣ боварӣ мебахшад ва ӯро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
• Ин оят мӯъминонро ором мекунад, ки машаққатҳои дунё беподош намемонанд ва ҳар амали некӯ дар пеши Худованд маҳфуз аст.