Сураи Ат-Тур — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

— «هَٰذِهِ»: ин.

— «النَّارُ»: оташ, яъне оташи дӯзах.

— «كُنتُم»: шумо будед.

— «بِهَا»: ба он.

— «تُكَذِّبُونَ»: дурӯғ мешумурдед, инкор мекардед.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи рӯзест, ки кофирон ва дурӯғшумурдагон бо шиддат ва хорӣ ба сӯи оташи дӯзах ронда мешаванд. Он гоҳ ба онҳо барои сарзаниш ва маломат гуфта мешавад: «Ин ҳамон оташест, ки шумо дар дунё онро дурӯғ мешумурдед ва ба он бовар намекардед». Ҳангоме ки паёмбарон шуморо аз азоби Худо метарсонданд ва аз ин оташ огоҳ мекарданд, шумо онро инкор мекардед. Акнун ин аст он чизе, ки шумо ба он имон надоштед ва онро рад мекардед. Ин суханон барои онҳо баён мешавад, то ки пушаймонӣ ва надомати онҳо афзун гардад ва хорӣ ва сарзаниши онҳо бештар шавад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати рӯзи қиёмат ва азоби дӯзах ҳатман воқеъ мешавад ва ҳеҷ кас наметавонад онро инкор кунад.

— Инкор кардани оятҳои Худо ва тарсонидани паёмбарон боиси ҳалокат ва пушаймонии абадӣ мегардад.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки ба огоҳиҳои Қуръон ва паёмбарон бодиққат гӯш диҳем ва аз инкору дурӯғшумурданӣ парҳез кунем.

— Ин оят ҳамчунин мефаҳмонад, ки адлу инсофи Худо дар рӯзи қиёмат комил аст: касе ки ҳақро инкор кардааст, ҷазои худро мебинад.

— Ва моро водор мекунад, ки ба неъматҳои Қуръон ва роҳнамоии он арҷ гузорем, зеро он моро аз чунин сарнагунӣ наҷот медиҳад.