Сураи Ан-Наджм — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

• سِدْرَةِ: дарахти сидр (дарахти набқ), ки дар осмони ҳафтум ҷойгир аст.
• الْمُنتَهَىٰ: ҷои анҷом, яъне ҷое, ки ҳама чиз ба онҷо мерасад ва аз онҷо болотар чизе нест.

1. Тафсири оят:

Ин оят ба шумораи воқеаи шаби Меъроҷ ишора мекунад, ки Паёмбар (с) дар он Ҷабраил (а)-ро бо сурати аслиаш дид. Ин дидор дар назди дарахти сидр — дарахти набқ — рух дод, ки дар осмони ҳафтум қарор дорад. Ин дарахт ҷои ниҳоии ҳама чиз аст: ҳар чизе, ки аз замин боло меравад, ба онҷо мерасад ва ҳар чизе, ки аз боло фурӯд меояд, ба онҷо мерасад. Дар назди он дарахт Ҷаннати Маъво ҷойгир аст, ки барои парҳезгорон омода шудааст. Дар он лаҳза амри бузурги Худо он дарахтро мепӯшонд, ки тавсифи онро танҳо Худо медонад. Паёмбар (с) дар он ҳолат бо устуворӣ ва итоаткорӣ қарор дошт: назараш ба рост ё чап нарафт ва аз он чи ба ӯ амр шуда буд, гузашт накард. Вай дар шаби Меъроҷ аз нишонаҳои бузурги Парвардигораш — аз Ҷаннат ва Дузах ва ғайра — дид.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят бузургии мақоми Паёмбар (с)-ро нишон медиҳад, ки ба чунин ҷои олӣ ва муқаддас роҳ ёфт.
• Мусулмононро ба имон ба ғайб ва олами боло ташвиқ мекунад, ки ҳақиқатҳое ҳастанд, ки фақат Худо медонад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар итоати Худо устувор бошем ва назари худро аз он чи Худо амр кардааст, дур накунем.
• Ёдовар мешавад, ки Ҷаннати Маъво барои парҳезгорон омода аст ва ин умедворӣ ба дилҳо мебахшад.
• Ин оят исбот мекунад, ки Қуръон каломи Худост ва воқеаҳои ҳақиқиро нақл мекунад, ки ин ба имон ва муҳаббат ба ислом мусоидат мекунад.