Сураи Ан-Наджм — Оят 26

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مَلَكٍ (малак): фаришта — мавҷуде, ки аз нур офарида шудааст ва ҳамеша ба ибодати Худованд машғул аст.
• شَفَاعَتُهُمْ (шафоатаҳум): шафоати онҳо — яъне хоҳиши онҳо барои бахшида шудани касе дигар.
• لَا تُغْنِي شَيْئًا (ло туғнӣ шайан): ҳеҷ чизро ба кор намеояд, ҳеҷ суде намерасонад.
• إِلَّا مِن بَعْدِ أَن يَأْذَنَ اللَّهُ (илло мин баъди ан яъзаналлоҳ): магар пас аз он ки Худованд иҷозат диҳад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки дар осмонҳо фариштагони бисёре ҳастанд, ки бо вуҷуди мақоми баланд ва наздикиашон ба Худованд, шафоати онҳо ба ҳеҷ кас суде намерасонад ва ҳеҷ чизро тағйир намедиҳад, магар баъд аз он ки Худованди Мутаъол барои ҳар касе, ки Худаш бихоҳад, иҷозати шафоат диҳад ва аз шахси шафоатшуда розӣ бошад. Яъне шафоат на ба дасти фариштагон аст ва на ба дасти дигарон; балки ҳамааш ба иҷозат ва ризои Худованд вобаста аст. Пас ҳеҷ кас наметавонад ба зӯр ё ба ҳаққи худ аз касе шафоат кунад, ва ҳеҷ шафоате бе иҷозати Худованд сурат намегирад. Инчунин, Худованд барои касе, ки ба Ӯ ширк овардааст, иҷозати шафоат намедиҳад ва аз шахсе, ки ба ғайри Ӯ ибодат кардааст, розӣ намешавад. Пас шафоат танҳо барои аҳли тавҳид ва ризои Худованд аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ҳама чизро дар дасти худ дорад ва ҳеҷ кас бе иҷозати Ӯ ҳатто фариштагони муқарраб ҳам наметавонанд ба касе кӯмак кунанд. Ин боиси он мешавад, ки инсон танҳо ба Худованд таваккул кунад ва аз Ӯ бихоҳад.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки ба ғайри Худованд умед набандад ва ба онҳо такя накунем, зеро ҳеҷ кас бе иҷозати Худованд суде намерасонад.
• Ин оят меҳрубонии Худовандро нишон медиҳад, ки ба бандагони худ иҷозати шафоат медиҳад ва онҳоро аз раҳмати худ маҳрум намекунад, ба шарте ки онҳо ба тавҳид ва итоати Ӯ бошанд.
• Қуръон моро ба сӯи покии эътиқод ва дурӣ аз ширк даъват мекунад, ки ин роҳи наҷот ва саодати ҳақиқӣ аст.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи Худованд ҷалб мекунад ва ӯро ба дуо, тавба ва ибодати холисона ба сӯи Ӯ ҳидоят менамояд.