Сураи Ан-Наджм — Оят 27

1. Маънои калимаҳо:

— «الآخِرَة»: Ҳаёти охират, яъне рӯзи қиёмат ва ҷазоу подоши амалҳо.

— «تَسْمِيَةَ الْأُنثَىٰ»: Номгузорӣ ба сифати занон, яъне онҳоро духтар номидан.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, касоне ки ба рӯзи қиёмат ва ҳаёти охират имон намеоваранд ва ба он бовар надоранд, фариштагонро ба сифати занон ном мегузоранд ва мегӯянд, ки фариштагон духтарони Худо ҳастанд. Ин гуфтори онҳо аз ҷаҳлу нодонӣ сарчашма мегирад, зеро онҳо ҳеҷ далели дурусте барои ин даъвои худ надоранд. Онҳо танҳо аз гумон ва хаёлоти беасос пайравӣ мекунанд, ва ҳаргиз гумон ба ҷои ҳақиқат намеояд ва инсонро ба роҳи рост намебарад. Худованди мутаъол аз ин гуфтори ношоистаи онҳо пок ва бартар аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки имон ба охират асоси дуруст фаҳмидани ҳақиқати олам ва мавҷудоти ғайбӣ аст. Касе ки ба охират имон надорад, дар бораи Худо ва фариштагон гуфтори нодуруст мекунад.

— Оят моро огоҳ мекунад, ки аз пайравӣ аз гумон ва гуфтори бедалел дурӣ ҷӯем ва танҳо ба ҳақиқат ва далели дуруст такя кунем.

— Ин оят бузургии Худовандро нишон медиҳад, ки Ӯ аз ҳар гуна сифатҳои номатлуб ва нодуруст пок аст.

— Ва инчунин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки эътиқоди дуруст дар бораи фариштагон ва олами ғайб ба имон ба охират вобаста аст. Ҳар кас ба охират имон дошта бошад, эътиқоди ӯ дар бораи Худо ва фариштагон пок ва дуруст хоҳад буд.