Сураи Ан-Наджм — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

— «فَلِلَّهِ»: Пас аз они Аллоҳ аст, яъне ҳукм ва ихтиёр танҳо аз они Аллоҳ аст.

— «الْآخِرَةُ»: Ҳаёти охират.

— «الْأُولَىٰ»: Ҳаёти дунё.

1. Тафсири оят:

Ин оят ҷавобест ба онҳое, ки гумон мекарданд, ки шафоати бутҳо ё дигарон барои онҳо суд мерасонад ва онҳо дар охират ба он чизе, ки орзу мекарданд, мерасанд. Аллоҳи таъоло мефармояд, ки ҳукм ва ихтиёр бар дунё ва охират танҳо аз они Ӯст. Ӯ дар ҳар ду ҷаҳон ҳар гуна хоҳад, ҳукм меронад; ба ҳар кас хоҳад, медиҳад ва аз ҳар кас хоҳад, бозмедорад. Ҳеҷ кас дар дунё ва охират шарики Ӯ нест ва ҳеҷ кас наметавонад бидуни иродаи Ӯ ба касе чизе диҳад ё аз касе чизе боздорад. Пас инсон набояд ба ғайри Аллоҳ умед бандад ва орзуҳои беасос кунад, балки бояд танҳо ба Ӯ таваккул намояд ва аз Ӯ бихоҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи корҳо ва ҳукмҳо танҳо ба дасти Аллоҳ аст ва ҳеҷ кас наметавонад дар иродаи Ӯ дахолат кунад.

— Инсон бояд танҳо ба Аллоҳ таваккул кунад ва аз Ӯ бихоҳад, на аз махлуқот.

— Ин оят дили мӯъминро ором мекунад, ки дунё ва охират дар ихтиёри Аллоҳи Ҳаким аст ва Ӯ ба бандагони худ беҳтаринро интихоб мекунад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба ҷои орзуҳои беасос, ба амалҳои нек ва итоати Аллоҳ машғул шавем, зеро наҷот ва комёбӣ танҳо дар дасти Ӯст.

— Ин оят исбот мекунад, ки Аллоҳ таъоло ҳам дар дунё ва ҳам дар охират соҳибихтиёр аст ва бандагони худро дар ҳар ду ҷаҳон тадбир мекунад.