Сураи Ан-Наджм — Оят 48

1. Маънои калимаҳо:

— «أَغْنَىٰ»: бениёз кард, сарватманд гардонд.

— «أَقْنَىٰ»: молу дороии доимӣ ато кард, яъне чизеро дод, ки одамон онро нигоҳ медоранд ва захира мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки Ӯст, ки бандагони худро аз фақру нодорӣ бениёз мегардонад ва ба онҳо рӯзии кофӣ ато мекунад. Ҳамчунин Ӯст, ки ба инсонҳо молу сарвате медиҳад, ки онро нигоҳ дошта, барои ояндаи худ захира мекунанд. Пас, ғановат ва сарватмандӣ танҳо аз ҷониби Парвардигор аст ва ҳеҷ кас бе иродаи Ӯ наметавонад касеро бениёз ё сарватманд гардонад. Ӯст, ки ҳам эҳтиёҷоти зудгузари бандагонашро таъмин мекунад ва ҳам онҳоро соҳиби дороии пойдор мегардонад, то дар зиндагии худ оромӣ ва осудагӣ пайдо кунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ҳамаи неъматҳо, аз ҷумла сарват ва бениёзӣ, танҳо аз ҷониби Худованд аст ва бояд танҳо ба Ӯ таваккул кунем.

— Инсон бояд ҳамеша шукргузор бошад, зеро Худованд ӯро аз фақр раҳо карда, рӯзии ҳалол ато намудааст.

— Дарёфти он ки Худо ҳам эҳтиёҷоти фаврӣ ва ҳам захираи ояндаро таъмин мекунад, дили бандаро ба раҳмати Ӯ умедвор месозад ва ба ислом ва Қуръон муҳаббат меафзояд.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷойи умед ба одамон, умеди худро ба Худованди бахшанда бибандад ва аз Ӯ талаби рӯзӣ ва баракят намояд.