Сураи Ан-Наджм — Оят 55

1. Маънои калимаҳо:

• آلَاءِ: неъматҳо, яъне неъматҳои зоҳирӣ ва ботинӣ, ки Аллоҳ ба инсон ато кардааст.
• تَتَمَارَىٰ: шак мекунӣ, гумон мекунӣ, яъне дар бораи он неъматҳо ба шак меафтӣ.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба инсони инкоркунанда муроҷиат карда, мефармояд: «Пас ба кадом неъматҳои Парвардигорат шак мекунӣ?» Яъне, эй инсоне, ки ҳақро инкор мекунӣ, ба кадом як аз неъматҳои Парвардигорат, ки далолат ба ягонагии Ӯ доранд, шак мекунӣ? Оё неъматҳои зоҳирие, ки ҳар рӯз дарёфт мекунӣ — монанди ҳаёт, саломатӣ, ризқ, ақл ва фарзандон — далели қудрати Аллоҳ нестанд? Оё неъматҳои ботиние, ки дар дилат ҳастанд — монанди имон, ҳидоят ва оромӣ — аз ҷониби Парвардигор нестанд? Пас чаро ба ҷои тафаккур ва шукргузорӣ, ба шак ва ҷидол машғул мешавӣ? Ин оят ҳамчун саволу сарзаниш ба онҳоест, ки оёти равшани Аллоҳро мебинанд, вале аз онҳо панд намегиранд ва ба ягонагии Ӯ шак мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд ба неъматҳои бешумори Аллоҳ тафаккур кунад ва онҳоро далели қудрату ягонагии Ӯ бидонад.
• Шак ва ҷидол дар бораи оёти Аллоҳ боиси гумроҳӣ мешавад; вале тафаккур ва шукргузорӣ ба ҳидоят ва оромӣ мерасонад.
• Ҳар неъмате, ки ба мо мерасад, аз ҷониби Парвардигор аст ва бояд ба Ӯ шукр гӯем.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба ҷои инкор ва шак, ба суи имон ва яқин рӯй оварад, зеро далоили равшани Аллоҳ дар ҳама ҷо ҳувайдост.
• Шунисони неъматҳои Аллоҳ ва шукргузорӣ ба онҳо, дилро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад ва инсонро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.