Сураи Ан-Наджм — Оят 54

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «فَغَشَّاهَا»: пас онро пӯшонид ва фаро гирифт.

— «مَا غَشَّى»: чизе, ки онро пӯшонид; дар ин ҷо барои бузург нишон додани ҳодиса номи он зикр нашудааст.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки шаҳрҳои қавми Лутро бардошта, ба замин афканд, Худованди мутаъол онҳоро бо сангҳое пӯшонид, ки аз осмон фурӯ рехтанд. Ин сангҳо тамоми он шаҳрҳоро фаро гирифтанд ва аз онҳо ҳеҷ нишонае боқӣ намонд. Дар ин оят Худованд аз шиддат ва бузургии азоб сухан мегӯяд, аммо он чизеро, ки онҳоро пӯшонид, ба таври равшан ном намебарад, то ин ки бузургии ҳодиса ва сахтии азобро нишон диҳад. Ин ҷазо барои он буд, ки онҳо аз фармони Худо сарпечӣ карда, ба гуноҳҳои зишт гирифтор шуданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Худованди мутаъол қудрати комил дорад ва метавонад ҳар гуноҳкорро ба сахтӣ ҷазо диҳад.

— Азоби Худо ногаҳонӣ ва фаро гиранда аст; касе аз он наметавонад фирор кунад.

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯем ва ба фармонҳои Худо итоат кунем.

— Худованд одил аст ва ҳеҷ кирдори бадеро бе ҷазо намегузорад.

— Қуръон ҳодисаҳои гузаштагонро барои ибрат ва панд гирифтан нақл мекунад, то мо роҳи рост ва дурустро интихоб кунем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Худо таваккал кунем ва аз азоби Ӯ битарсем, зеро Ӯ бар ҳама чиз тавоност.