Сураи Ан-Наджм — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• «ثُمَّ»: баъд, сипас.
• «دَنَا»: наздик шуд.
• «فَتَدَلَّىٰ»: боз ҳам наздиктар шуд, фурӯд омад ва қаробаташро афзун кард.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки Ҷабраил (алайҳис-салом) ба сурати аслии худ дар уфуқи баланд ба Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) зоҳир шуд, сипас ба ӯ наздик гардид ва боз ҳам қаробаташро афзун кард. Ин наздикшавӣ то андозае расид, ки миқдори ду камон ё наздиктар аз он буд. Ҳамин тавр Ҷабраил аз ҷониби Худованд паёмҳоро ба Паёмбар (с.а.с.) расонд ва он чиро, ки бояд бирасонад, расонд. Дилу дидаи Паёмбар (с.а.с.) он чиро, ки дид, дурӯғ нашуморд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ваҳй бо тартиб ва эҳтироми бузург сурат мегирад ва Паёмбар (с.а.с.) бо Ҷабраил (а.с.) воқеан вохӯрдааст.
• Қаробати Ҷабраил ба Паёмбар (с.а.с.) ифодаи азим будани мақоми Паёмбар (с.а.с.) ва эътибори паёми осмонӣ аст.
• Ин оят моро ба ин боварӣ мерасонад, ки Қуръон аз ҷониби Худованд аст ва бо роҳи дуруст ва боэътимод ба Паёмбар (с.а.с.) расидааст.
• Ваҳй ҳақиқатест, ки дили Паёмбар (с.а.с.) онро бо яқин қабул кардааст, на хаёл ва гумон.
• Ин оят дар дили мӯъмин эҳтироми Қуръон ва Паёмбар (с.а.с.)-ро зиёд мекунад ва ба сӯи пайравӣ аз роҳи ҳақ тарғиб менамояд.