Сураи Ан-Наджм — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «فَأَوْحَىٰ»: пас ваҳй фиристод, яъне паём ва омӯзишеро ба таври пинҳонӣ расонд.

— «عَبْدِهِ»: бандаи Худо, ки дар ин ҷо ҳазрати Муҳаммад (с) аст.

— «مَا أَوْحَىٰ»: он чи ваҳй кард, яъне он паёми бузург ва муҳимеро, ки бузургӣ ва аҳамияти онро танҳо Худо медонад.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Ҷабраил (а) ба Пайғамбар (с) наздик шуд ва то ҳадди ду камон ё наздиктар расид, Худованди мутаъол ба бандаи худ Муҳаммад (с) тавассути Ҷабраил (а) он чиро ваҳй кард, ки ваҳй кард. Ин ваҳй паёми бузурге буд, ки дар он роҳнамоии Худо, аҳкоми дин ва ҳақоиқи олам ба Пайғамбар (с) омӯхта шуд. Ҷабраил (а) ки фариштаи бисёр пурқувват ва зебочеҳра аст, суханони Худоро ба Пайғамбар (с) расонд ва дили Пайғамбар (с) он чиро, ки дид ва шунид, дурӯғ надонист. Ин оят нишон медиҳад, ки ваҳй ба Пайғамбар (с) бо воситаи Ҷабраил (а) сурат гирифт ва он паём он қадар бузург буд, ки тавсифи пурраи он аз имкони инсон берун аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худо бандаи худро танҳо намегузорад ва ба воситаи фариштагони худ роҳнамоӣ мефиристад.

— Ваҳй паёми Худо ба инсон аст ва он манбаи асосии ҳидоят ба роҳи рост мебошад.

— Пайғамбар (с) бандаи Худо буда, бо фурӯтанӣ паёми Худоро қабул кард ва ба мо низ бояд ҳамин тавр ба таълимоти дин муносибат кунем.

— Бузургии ваҳй ва аҳамияти он нишон медиҳад, ки Қуръон каломи Худост ва бояд онро бо эҳтиром ва итоат қабул кунем.

— Ин оят моро ба сӯи имон ба ғайб ва эътимод ба паёмҳои Худо тарғиб мекунад ва дар дилҳо муҳаббат ба Пайғамбар (с) ва Қуръонро зиёд месозад.