سوره قمر — آیه 23

معانی کلمات:

• ثَمُود: نام قوم حضرت صالح علیه السلام است.
• النُّذُر: جمع «نذیر» به معنای هشداردهنده و انذارکننده است؛ یعنی هشدارها و انذارهایی که پیامبرشان برای آنان آورد.

تفسیر آیه:

قوم ثمود، همان قوم حضرت صالح علیه السلام، هشدارها و انذارهای الهی را که پیامبرشان برای آنان آورد، تکذیب کردند و آنها را دروغ شمردند. آنان نه تنها به دعوت حق پاسخ مثبت ندادند، بلکه با لجاجت و سرکشی، انذارهای پیامبر خود را نادیده گرفتند و گفتند: «آیا ما باید از یک انسانِ تنها از میان خودمان پیروی کنیم؟ اگر چنین کنیم، در گمراهی و دیوانگی خواهیم بود.» این تکذیب و استهزا، سرآغاز نابودی آنان شد، چنانکه در آیات بعد به عاقبت شومشان اشاره شده است.

فواید و پیامهای آیه:

1. عاقبت تکذیب انذارهای الهی: این آیه به ما میآموزد که نادیده گرفتن هشدارهای پیامبران و تکذیب دعوت حق، انسان را به ورطه هلاکت میکشاند؛ همانگونه که قوم ثمود با وجود معجزات فراوان، به دلیل تکذیب، دچار عذاب شدند.
2. لزوم عبرتگیری از تاریخ: قرآن با بیان سرگذشت اقوام پیشین، ما را دعوت میکند که از سرنوشت آنان عبرت بگیریم و در برابر دعوت حق، فروتنی و پذیرش نشان دهیم، نه تکبر و انکار.
3. اهمیت انذار و هشدار: این آیه نشان میدهد که انذار پیامبران، رحمتی برای بشر است تا پیش از وقوع عذاب، به راه راست بازگردند؛ پس باید هشدارهای الهی را جدی گرفت و در زندگی به کار بست.
4. پرهیز از استهزای دین: قوم ثمود با تمسخر پیامبر خود، راه انکار را پیش گرفتند؛ این درس مهمی است که هرگز نباید آموزههای دینی و پیامآوران حق را به سخره گرفت، چرا که این کار، زمینهساز دوری از رحمت خداوند است.