ซูเราะฮฺ อัล-กอมัร — อายะฮฺ 23

คำสำคัญที่ต้องอธิบาย:

• ษะมูด (ษะมูด): ชื่อชนเผ่าหนึ่งในยุคโบราณ พวกเขาคือชนเผ่าที่อาศัยอยู่ในหุบเขาหิน ณ เมืองอัล-ฮิจร์ ระหว่างฮิญาซกับชาม พวกเขามีความเจริญรุ่งเรืองทางด้านสถาปัตยกรรมและการแกะสลักภูเขาเป็นที่อยู่อาศัย
• อัน-นุซุร (النُّذُر): หมายถึง คำตักเตือนและคำประกาศเตือนภัยที่บรรดาศาสนทูตได้นำมาแจ้งแก่พวกเขา รวมถึงสัญญาณและปาฏิหาริย์ต่างๆ ที่ถูกส่งมาเพื่อยืนยันความจริง

การตีความหมายของอายะฮ์:

อายะฮ์นี้กล่าวถึงชนเผ่าซะมูด ซึ่งเป็นชนเผ่าที่มีพลังอำนาจและความแข็งแกร่ง พวกเขาได้ปฏิเสธและไม่ยอมรับคำตักเตือนที่ศาสนทูตของพวกเขาคือท่านนะบีศอและฮ์ (อะลัยฮิสสลาม) ได้นำมาประกาศแก่พวกเขา พวกเขาไม่เพียงแต่ปฏิเสธคำพูดเท่านั้น แต่ยังปฏิเสธสัญญาณและปาฏิหาริย์ต่างๆ ที่มาพร้อมกับการเตือนนั้นด้วย เช่น อูฐตัวเมียที่ผุดออกมาจากภูเขาหิน ซึ่งเป็นสัญญาณอันยิ่งใหญ่ที่พิสูจน์ความจริงของท่านนะบีศอและฮ์

การปฏิเสธของพวกเขามิได้ตั้งอยู่บนหลักฐานหรือเหตุผลอันใด แต่เป็นเพราะความเย่อหยิ่งจองหองและการดื้อรั้น พวกเขากล่าวอย่างเยาะเย้ยว่า "จะมีมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งจากพวกเราเพียงคนเดียวที่เราจะต้องติดตามกระนั้นหรือ? แท้จริงเราจะอยู่ในความหลงผิดและความบ้าคลั่งอย่างแน่นอน" พวกเขาปฏิเสธที่จะยอมรับความจริงเพียงเพราะผู้ที่นำความจริงมานั้นเป็นมนุษย์ธรรมดาเช่นเดียวกับพวกเขา มิได้เป็นเทวดาหรือมีสถานภาพพิเศษใดๆ

บทเรียนและคุณค่าที่ได้รับ:

1. การปฏิเสธความจริงโดยไม่มีหลักฐานอันสมเหตุสมผล เป็นหนทางแห่งความหายนะที่ชนเผ่าในอดีตได้พิสูจน์ให้เห็นแล้ว และมันคือบทเรียนอันยิ่งใหญ่สำหรับมวลมนุษย์ในยุคปัจจุบัน
2. การที่นะบีและศาสนทูตเป็นมนุษย์ธรรมดานั้น มิได้เป็นข้อบกพร่องแต่อย่างใด หากแต่เป็นความเมตตาของอัลลอฮ์ที่ทรงส่งผู้ที่เราสามารถเรียนรู้และปฏิบัติตามได้จริง มิใช่สิ่งที่เราไม่อาจเอื้อมถึง
3. ความเย่อหยิ่งและการดูถูกผู้อื่นเพียงเพราะชาติกำเนิดหรือสถานภาพทางสังคม เป็นอุปสรรคสำคัญที่ขวางกั้นมิให้บุคคลเข้าถึงสัจธรรม
4. ทุกยุคทุกสมัยล้วนมีบททดสอบที่แตกต่างกันไป แต่แก่นแท้ของการศรัทธาคือการยอมจำนนต่อความจริง แม้มันจะขัดกับความต้องการหรือความคาดหวังของเราก็ตาม
5. การตักเตือนและการประกาศเตือนภัยจากอัลลอฮ์นั้น ล้วนเป็นความเมตตาที่ทรงประทานให้แก่มนุษย์ เพื่อมิให้พวกเขาหลงทางและประสบกับความพินาศเช่นเดียวกับชนชาติในอดีต