Сураи Аль-Камар — Оят 29

1. Маънои калимаҳо:

— «فَنَادَوْا»: пас нидо карданд, овоз доданд.

— «صَاحِبَهُمْ»: ҳамроҳ ва ҳамқавми худро.

— «فَتَعَاطَىٰ»: пас даст дароз кард, ба худ гирифт, ба сӯи он рафт.

— «فَعَقَر»: пас онро кушта, пайкар кард (шох ва пой ё буридан).

1. Тафсири оят:

Қавми Солеҳ (алайҳис-салом) ба ҷои он ки ба даъвати ӯ гӯш диҳанд ва аз Худо битарсанд, ба ҳамдигар нидо карданд ва ҳамроҳи худро, ки шахси бадкор ва бадбахт буд, даъват намуданд, то ки ӯ ба ин кор даст занад. Он шахс ба сӯи шутури мӯъҷизаи Худо рафт ва бо дасти худ ё бо силоҳи худ онро кушта, пайкар кард. Ин кор аз рӯи фармони қавм ва бо ризои онҳо буд, бинобар ин ҳама дар гуноҳи он шарик шуданд. Пас аз ин ҷиноят, азоби Худо бар онҳо фурӯд омад ва ҳалок гардиданд. Дар ин оят Худованд ба бандагони худ ҳушдор медиҳад, ки аз фармонҳои паёмбарон сар натофтанд ва азоберо, ки ба қавми Солеҳ расид, ба ёд оранд.

1. Фоидаҳо аз оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки гуноҳи як шахс метавонад бо ризои ҷамоат ба ҳамаи онҳо сар занад, пас бояд мусулмонон аз корҳои бад на танҳо худдорӣ кунанд, балки дигаронро низ аз он боздоранд.

— Худованд паёмбаронро барои ҳидояти мардум мефиристад ва саркашӣ аз даъвати онҳо сабаби ҳалокат мегардад.

— Дар Қуръон ҳикоятҳои умматҳои гузашта барои ибрат ва панд омадаанд, то мо аз онҳо омӯзем ва ба роҳи рост баргардем.

— Ин оят дилҳоро ба тавба ва итоат ба Худо ва паёмбарон ташвиқ мекунад, то аз азоби дунё ва охират наҷот ёбем.