سورت قمر — آیت 29

د معاني کلمو:

• فَنَادَوْا: هغوی خپل ملګری ته اواز وکړ او رایې وغوښت.
• صَاحِبَهُمْ: د دوی ملګری (چې د ناقې د وژلو لپاره ټاکل شوی و).
• فَتَعَاطَىٰ: هغه (سيف يا وسيله) ته لاس ورواړاوه او ونیوله.
• فَعَقَرَ: هغه ناقه (اوښه) پرې کړه او وې وژله.

تفسیر:

د ثمود قوم د الله تعالی له لوري د صالح علیه السلام په لاس د معجزې په توګه له تیږې څخه راووتلې اوښه (ناقه) وه، او دوی ته ویل شوي وو چې دې اوښې ته زیان مه رسوئ، خو دوی سرکشي وکړه. کله چې دوی د دې اوښې د وژلو هوډ وکړ، نو خپل ملګري ته یې اواز وکړ چې دا کار ترسره کړي. هغه هم د دوی د غوښتنې له مخې خپل لاس اوږد کړ، وسله یې ونیوله او اوښه یې ووژله. دا کار د دوی د سرکشۍ او د الله تعالی د نافرمانۍ وروستۍ کچه وه، چې له امله یې د الله تعالی عذاب پرې راکښل شو.

فايدې:

1. د الله تعالی د نافرمانۍ او د هغه د رسولانو د تکذیب پایله تل تباهي او هلاکت دی، لکه څنګه چې د ثمود قوم له دې عمل وروسته د عذاب سره مخ شو.
2. په ګناه کې یو بل ته مرسته کول او یو بل هڅول، د ګناه په جرم کې شریکول دي؛ نو مسلمان باید له بدو او ګناهکارو کسانو څخه لاس واخلي او د نیکۍ او تقوا په کارونو کې یو بل سره مرسته وکړي.
3. د الله تعالی حکمونه باید په بشپړ ډول ومنل شي او له هغو څخه سرغړونه باید ونه شي، ځکه چې د الله تعالی خبرتیا او انذار تل رښتیا ده او د هغه عذاب له چا نه خلاصېدونکی نه دی.
4. دا آیت د دې درس ورکوونکی دی چې د یوې ډلې د ګناه له امله ټول ټولنه کولی شي د عذاب سره مخ شي، نو هر فرد باید د خپلې ټولنې د اصلاح لپاره هڅه وکړي او له منکراتو څخه منع کړي.