Surat Al-Qamar — Ayat 29

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• فَنَادَوْا (fanādaw): banjur padha nimbali, padha nguwuh-uwuh.
• صَاحِبَهُمْ (ṣāḥibahum): kancane, yaiku wong siji saka kaum Tsamud kang diutus mateni unta.
• فَتَعَاطَىٰ (fata'āṭā): banjur nyandhak, njupuk, lan tumindak marang barang kang arep dipateni.
• فَعَقَرَ (fa'aqara): banjur nyabrang utawa mateni unta kanthi ngrusak sikile.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki nyritakake kedadeyan kaum Tsamud nalika padha nglawan lan nantang marang Nabi Saleh a.s. Sawise padha nampa mukjizat saka Allah awujud unta kang metu saka watu, kaum Tsamud malah padha nguwuh-uwuh marang kancane, yaiku wong kang paling duraka ing antarane wong-wong mau, supaya nyabrang unta iku. Wong mau banjur nyandhak pedhang lan nyabrang unta kasebut nganti mati. Tumindak iki dadi puncak duraka lan pambangkange kaum Tsamud marang dhawuhe Allah lan rasule. Mula saka iku, Allah banjur nurunake siksa marang wong-wong mau minangka piwales saka tumindake kang ala iku.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen tumindak duraka lan nglanggar dhawuhe Allah iku bakal nuwuhake akibat kang abot.
• Wong kang dadi pemicu utawa pimpinan ing tumindak ala bakal tanggung jawab marang apa kang dilakoni bebarengan karo kanca-kancane.
• Saben umat kudu ngati-ati supaya ora melu-melu tumindak ala mung amarga diajak kanca utawa pimpinane.
• Ayat iki nuduhake yen Allah iku Maha Adil lan Maha Kuwasa, bisa menehi piwales marang sapa wae kang duraka marang dhawuhe.
• Kita diajak supaya tansah taat marang Allah lan rasule, sarta ora nyepelekake peringatan kang wis diwenehake.