Sura Al-Kamar — Werset 30

Znaczenie słów:

• ʿadhābī – Moja kara, Moje ukaranie.
• nudhur – Moje ostrzeżenia, przestrogi (liczba mnoga od *nadhīr* – ostrzeżenie).

Tafsir (wyjaśnienie):

Po tym, jak lud Thamud wezwał swojego towarzysza do zabicia wielbłądzicy, a on ją zabił, Bóg zesłał na nich Swoją karę. W tym wersecie Bóg zwraca się do ludzi, mówiąc: „Zastanówcie się, jaka była Moja kara i jak spełniły się Moje ostrzeżenia!” Jest to pytanie retoryczne, które ma wstrząsnąć sercami i skłonić do refleksji. Kara, która ich spotkała, była straszliwym krzykiem (sayḥah), który pochwycił ich nagle, gdy byli w pełni sił i pewni siebie. Była to kara sprawiedliwa i nieunikniona, która dotknęła ich za odrzucenie prawdy i lekceważenie ostrzeżeń wysłannika Boga – proroka Saliha (pokój z nim). Bóg przypomina o tym, aby ludzie wyciągnęli lekcję z losu poprzednich narodów i nie powtarzali ich błędów. Ostrzeżenia Boga są prawdą, a Jego kara – sprawiedliwością, która dosięga tych, którzy przekraczają granice.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Kara Boża jest nieunikniona dla tych, którzy odrzucają prawdę, nawet jeśli wydaje im się, że są silni i bezpieczni.
2. Ostrzeżenia Boga są zawsze prawdziwe i spełniają się w sposób, którego ludzie się nie spodziewają.
3. Historia minionych narodów jest lekcją dla kolejnych pokoleń – należy się nią kierować i wyciągać wnioski.
4. Werset uczy pokory wobec Boga i skłania do refleksji nad własnym postępowaniem, zanim nadejdzie kara.
5. Przypomina o miłosierdziu Boga, który ostrzega ludzi przed karą, dając im czas na nawrócenie i powrót do Niego.