سوره قمر — آیه 34

معانی کلمات:

• حاصِبًا: بادی که سنگ‌ریزه‌ها را به همراه دارد؛ طوفانی از سنگ.
• آلِ لُوط: خاندان و پیروان حضرت لوط (علیه‌السلام) که در این آیه منظور همسر و دو دختر اوست.
• بِسَحَر: در آخر شب، پیش از طلوع فجر؛ سحرگاه.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه خبر می‌دهد که عذاب خود را بر قوم لوط نازل کرد؛ عذابی به صورت طوفانی از سنگ‌ها که آن‌ها را در هم کوبید و نابود کرد. اما خاندان لوط (علیه‌السلام) از این عذاب سخت در امان ماندند؛ زیرا خداوند آن‌ها را در دل شب، در ساعات پایانی آن، از میان آن سرزمین بیرون برد و نجاتشان داد. این نجات، نشانه‌ی لطف و رحمت الهی نسبت به بندگان مؤمن و صالح بود؛ آنان که به پیامبر خود ایمان آورده و از او پیروی کردند، مشمول عنایت ویژه‌ی خداوند قرار گرفتند و از هلاکت رهایی یافتند. در حالی که قوم گناهکار، به خاطر تکذیب و فسادشان، گرفتار عذاب دردناکی شدند که هیچ‌کس نتوانست آن را دفع کند.

فواید و پیام‌های آیه:

• نجات مؤمنان از عذاب، سنت همیشگی خداوند است؛ هر کس به پیامبران الهی ایمان آورد و از آنان پیروی کند، در پناه امن الهی قرار می‌گیرد.
• عذاب الهی ممکن است ناگهانی و در هر زمانی فرا رسد، اما مؤمنان با ایمان و تقوای خود، از آن در امان می‌مانند.
• این آیه نشان می‌دهد که خداوند حتی در شدیدترین لحظات عذاب، رحمت خود را از بندگان صالحش دریغ نمی‌کند و آنان را در بهترین زمان‌ها (مثل سحرگاه) نجات می‌دهد.
• ایمان و اطاعت از پیامبران، نه تنها نجات‌بخش انسان در دنیاست، بلکه موجب سربلندی و رستگاری در آخرت نیز خواهد بود.