سوره قمر — آیه 35

معانی کلمات:

• نِعْمَةً: نعمت و بخشش
• مِنْ عِنْدِنَا: از جانب ما (خداوند)
• كَذَٰلِكَ: این چنین، همین گونه
• نَجْزِي: پاداش می‌دهیم
• مَن شَكَرَ: کسی که سپاسگزاری کند

تفسیر آیه:

خداوند متعال پس از آنکه عذاب را بر قوم لوط نازل کرد، خانواده لوط را از آن عذاب سخت رهایی بخشید. این رهایی و نجات، نعمتی بزرگ از جانب خداوند بود که بر آنان ارزانی داشت. خداوند این نجات را نه به خاطر شایستگی ذاتی آنان، بلکه به عنوان فضل و رحمتی از نزد خود به آنان عطا کرد.

سپس خداوند بیان می‌کند که این پاداش، سنت همیشگی اوست؛ یعنی همان‌گونه که به خاندان لوط به خاطر ایمان و شکرگزاری‌شان نعمت داد و آنان را از عذاب نجات بخشید، هر کس از بندگانش که شکرگزار نعمت‌های او باشد و ایمان آورد، به همین صورت پاداش خواهد داد. شکرگزاری که در اینجا مطرح است، نه فقط شکر زبانی، بلکه شکر عملی است؛ یعنی بنده نعمت‌های الهی را در راه اطاعت و بندگی به کار گیرد و از آن‌ها در مسیر نافرمانی استفاده نکند.

فواید و پیام‌های آیه:

1. رحمت الهی بر ایمان‌آورندگان: این آیه به ما می‌آموزد که خداوند هرگز بندگان مؤمن و شکرگزار خود را فراموش نمی‌کند و در سخت‌ترین شرایط، راه نجات را برای آنان باز می‌گذارد.
2. ارزش شکرگزاری: شکر نعمت‌های الهی، کلید دریافت نعمت‌های بیشتر است. کسی که قدر نعمت‌های خدا را بداند و از آن‌ها در مسیر درست استفاده کند، خداوند نیز نعمت‌های خود را بر او افزون می‌کند.
3. امیدواری به فضل الهی: هیچ‌گاه نباید از رحمت خدا ناامید شد؛ زیرا خداوند حتی در دل عذاب‌ها و بلاها، برای بندگان صالح خود راه‌های نجات و رحمت قرار می‌دهد.
4. سنت ثابت الهی: پاداش نیکوکاران و شکرگزاران، سنتی تغییرناپذیر در نظام آفرینش است و خداوند هرگز از این وعده تخلف نمی‌ورزد. این حقیقت، ایمان و امید را در دل مؤمنان زنده نگه می‌دارد.