Сураи Аль-Камар — Оят 34

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• حَاصِبًا: бод ё абре, ки сангреза меборад; сангҳои хурдро бар сари онҳо мепартояд.
• آلَ لُوطٍ: хонаводаи Лут алайҳис-салом; яъне худи Лут ва духтаронаш.
• نَجَّيْنَاهُم: онҳоро наҷот додем, аз азоб раҳонидем.
• بِسَحَر: дар саҳар, ки қисми охири шаб аст, пеш аз тулуи субҳ.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки ба сӯи қавми Лут, ки гуноҳи бузург ва зишти бадкорӣ карданд, азоберо фиристод, ки сангҳоро бар сарашон меборид ва онҳоро нобуд месохт. Ин азоб ҳамаи онҳоро фаро гирифт, танҳо хонаводаи Лут алайҳис-салом аз он эмин монд. Худованд онҳоро дар вақти саҳар, яъне дар қисми охири шаб, пеш аз фуромадани азоб наҷот дод ва аз шаҳри онҳо берун бурд. Ин наҷот ва раҳоӣ неъмате буд аз ҷониби Худованд барои онҳо, ба сабаби имон ва итоати онҳо. Ҳамон тавре ки Лут ва хонаводаашро аз азоб раҳонид, Худованд ҳар касеро, ки ба Ӯ имон оварад ва шукргузор бошад, аз азоб ва ҳалокат наҷот медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд одил аст ва касеро ба гуноҳи дигарӣ ҷазо намедиҳад; хонаводаи Лут алайҳис-салом аз азоби қавми бадкор наҷот ёфтанд.
• Имон ва итоат сабаби наҷот ва раҳоӣ аз азоб мегардад.
• Шукргузорӣ ба неъматҳои Худованд роҳи ба даст овардани неъматҳои бештар ва эмин мондан аз балоҳост.
• Худованд бандагони мӯъмини худро дар вақти муносиб ва бехатар аз миёни бало наҷот медиҳад.
• Ин оят моро ба тавба ва баргаштан ба сӯи Худованд тарғиб мекунад, то аз азобҳои дунё ва охират эмин бошем.