Сураи Аль-Камар — Оят 35

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «نِعْمَةً»: неъмат, яъне раҳмату атои Худованд.

— «مِنْ عِندِنَا»: аз ҷониби Мо, ки ин ишора ба лутфу карам ва раҳмати махсуси Парвардигор аст.

— «كَذَٰلِكَ»: ҳамин тавр, ба ин монанд.

— «نَجْزِي»: подош медиҳем, мукофот медиҳем.

— «مَن شَكَرَ»: ҳар касе, ки шукр гузорад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят баён мекунад, ки Мо бандагони содиқи худ, яъне хонадони Лутро аз азобу ҳалокат наҷот додем. Ин наҷот ва раҳоӣ неъмате буд аз ҷониби Мо, ки ба онҳо арзонӣ гардид, то равшан шавад, ки Парвардигор бандагони мӯъмини худро танҳо намегузорад ва дар лаҳзаҳои душвор онҳоро дастгирӣ мекунад. Ҳамон тавре ки Лут ва пайравони ӯро ба сабаби имон ва шукргузориашон аз азоби қавми гуноҳкор наҷот додем, ҳамин гуна ҳар касеро, ки ба Худованд имон оварад ва неъматҳои Ӯро шукр гузорад, подоши нек медиҳем ва аз балоҳо раҳо месозем. Пас, ин оят тасаллибахш ва умедбахш ба ҳар мӯъминест, ки дар роҳи ҳақ собитқадам бошад ва шукри неъматҳои Илоҳиро ба ҷо оварад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони шукргузорро дӯст медорад ва онҳоро дар ҳаёти дунё ва охират сарфароз мегардонад.

— Шукргузорӣ сабаби афзун шудани неъматҳо ва раҳои аз балоҳост, зеро Парвардигор ваъда додааст, ки агар шукр кунед, неъматро зиёд мекунад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худованд имон оварем ва дар ҳама ҳол, хушӣ ва сахтӣ, шукргузор бошем.

— Наҷоти хонадони Лут мисоли равшани он аст, ки роҳи имон ва шукр ба саломатӣ ва комёбӣ мерасонад.

— Ин оят дили мӯъминро ором месозад ва ба ӯ умед мебахшад, ки ҳеҷ гоҳ танҳо намемонад, агар ба Худованд такя кунад ва шукри Ӯро ба ҷо оварад.