سوره قمر — آیه 36

معانی کلمات:

• بَطْشَتَنَا: گرفتار کردن و عذاب سختی که با قدرت و قهر الهی همراه است.
• تَمَارَوْا: به شک افتادند و در آن تردید کردند.
• النُّذُر: هشدارها و انذارهایی که (حضرت لوط) به آنان داده بود.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه میفرماید: به یقین، حضرت لوط (علیهالسلام) قوم خود را از عذاب و قهر شدید ما بیم داد و آنها را از عذاب سختی که در صورت ادامه گناهانشان دامنگیرشان میشد، ترساند. اما آن قومِ سرکش، به جای پذیرش و ایمان به این هشدار، در آن تردید کردند و آن را به سخره گرفتند و با یکدیگر به مجادله پرداختند و انذارهای او را تکذیب نمودند. آنان نه تنها هشدارهای پیامبر خود را جدی نگرفتند، بلکه با شک و انکار، راه کفر و طغیان را ادامه دادند و سرانجام عذاب الهی آنان را فرا گرفت.

فواید و پیامهای آیه:

1. اهمیت جدی گرفتن هشدارهای الهی: انذارهای پیامبران، رحمتی از جانب خداوند است تا بندگان از عواقب گناه بازایستند؛ بنابراین نباید آنها را نادیده گرفت یا به آنها بیاعتنا بود.
2. سرنوشت شوم تکذیبکنندگان: تاریخ نشان میدهد که اقوامی که هشدارهای پیامبران را مسخره کردند و در آنها شک نمودند، همواره به عذاب الهی گرفتار شدند و این درس عبرتی برای همه انسانهاست.
3. رحمت الهی در قهر الهی: خداوند پیش از نازل کردن عذاب، همواره با فرستادن پیامبران و هشدارهای آنان، راه نجات را نشان میدهد تا حجت بر بندگان تمام شود و هیچ بهانهای باقی نماند.
4. عاقبت مجادله با حق: کسانی که به جای تسلیم شدن در برابر حق، به مجادله و شک میپردازند، در واقع راه نابودی خود را هموار میکنند و از رحمت الهی محروم میشوند.