Сураи Аль-Камар — Оят 36

1. Маънои калимаҳо:

— «أَنذَرَهُم»: онҳоро огоҳ кард, тарсонед.

— «بَطْشَتَنَا»: гирифтани мо бо азоб, қаҳру ғазаби Мо.

— «فَتَمَارَوْا»: пас шак карданд, баҳсу ҷидол карданд.

— «النُّذُرِ»: огоҳиҳо, тарсониданҳо.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки Лути пайғамбар (алайҳис-салом) қавми худро аз азоби Мо огоҳ кард ва онҳоро тарсонид, ки агар аз куфру гуноҳҳои худ даст накашанд, қаҳру ғазаби Мо онҳоро фурӯ мегирад. Аммо онҳо ба ин огоҳиҳо гӯш надоданд ва ба ҷои имон овардан ва тавба кардан, дар он шак карданд ва бо пайғамбари худ баҳсу ҷидол намуданд. Онҳо ин огоҳиҳоро дурӯғ шумурданд ва аз он рӯй гардонданд. Ин оят нишон медиҳад, ки қавми Лут бо кибру ғурур ва саркашӣ ба муқобили даъвати ҳақ истоданд ва сазовори азоби илоҳӣ гардиданд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки огоҳиҳои Худо ва пайғамбаронро бояд ҷиддӣ гирифт ва ба онҳо гӯш дод.

— Шак ва баҳсу ҷидол дар огоҳиҳои илоҳӣ сабаби ҳалокат ва азоб мегардад.

— Пайғамбарон вазифаи худро иҷро мекунанд — огоҳ мекунанд, аммо ҳидоят аз ҷониби Худост.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати ҳақ бо дили кушод ва тавозуъ гӯш диҳем ва аз саркашӣ ва ҷидол дурӣ кунем.

— Қуръон дарсҳои гузаштагонро ба мо нақл мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва роҳи рост интихоб кунем.