Сураи Ар-Рахман — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— «النَّجْمُ»: гиёҳҳое, ки по надоранд.

— «الشَّجَرُ»: дарахтоне, ки по доранд ва дар зимистон боқӣ мемонанд.

— «يَسْجُدَانِ»: саҷда мекунанд, яъне фурӯтанӣ ва итоат менамоянд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба гиёҳҳои бепо ва дарахтони попоранда қасам ёд карда, мефармояд, ки онҳо ҳам ба Парвардигори худ саҷда мекунанд ва ба фармони Ӯ итоат менамоянд. Саҷдаи онҳо ба маънои фурӯтанӣ ва итоат аст, на монанди саҷдаи инсонҳо. Онҳо тамоман ба Аллоҳ таслим шудаанд ва ҳамеша ба он чизе, ки барои онҳо муқаррар шудааст, амал мекунанд. Ҳар як гиёҳ ва дарахт ба Парвардигори худ итоат мекунад ва аз фармони Ӯ берун намебарояд. Ин ҳама далели қудрати Аллоҳ ва ягонагии Ӯст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки тамоми махлуқоти олам, аз ҷумла гиёҳҳо ва дарахтон, ба Аллоҳ итоат мекунанд ва Ӯро тасдиқ менамоянд.

— Инсон бояд аз ин махлуқот ибрат гирад ва худ низ ба Парвардигори худ фурӯтанӣ ва итоат намояд.

— Ҳамаи офаридаҳои Аллоҳ барои манфиати инсон хидмат мекунанд ва ин нишонаи раҳмати Аллоҳ ба бандагонаш аст.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки агар гиёҳу дарахтон ба Аллоҳ саҷда кунанд, пас инсон, ки ашрафи махлуқот аст, бояд бештар ба Ӯ итоат ва ибодат намояд.

— Ин оят муҳаббат ва шавқи моро ба ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро мебинем, ки тамоми олам ба Аллоҳ таслим шудааст ва ҳама чиз барои некии инсон офарида шудааст.