Сураи Ар-Рахман — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

— «السَّمَاءَ»: осмон.

— «رَفَعَهَا»: онро баланд бардошт.

— «الْمِيزَانَ»: тарозу, яъне адлу инсоф ва баробарӣ.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло осмонро бар фарози замин баланд бардоштааст, то ки он чун сақфе барои манфиатҳои бандагонаш бошад. Ҳамчунин Ӯ дар замин адлу инсофро барқарор намуда, бандагони худро ба риояи он амр кардааст. Яъне, ҳамон тавре ки осмон бо баландии худ низоми оламро нигаҳ медорад, адлу тарозу низ бояд дар миёни мардум барқарор бошад, то ҳаёти онҳо дурусту устувор гардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Аллоҳ тавоно ва доност ва ҳама чизро бо ҳикмат офаридааст.

— Адлу инсоф асоси зиндагии осоишта аст ва Аллоҳ худаш моро ба он амр кардааст.

— Вақте ки мо адлу ростӣ ва баробарро риоя кунем, дар ҷомеа сулҳу оромӣ барқарор мешавад.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоати Аллоҳ ташвиқ мекунад, зеро ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Ӯст.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва дар он роҳи дурусти зиндагӣ нишон дода шудааст, то мо дар дунё ва охират комёб гардем.