Сураи Аль-Вакиа — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

— «أَزْوَاجًا»: ҷамъи «زَوْج» аст, дар ин ҷо ба маънои «гурӯҳҳо» ва «навъҳо» меояд, яъне синфҳо ва дастаҳои гуногун.

— «ثَلَاثَةً»: се то, се гурӯҳ.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки рӯзи қиёмат ҳамаи мардум ба се гурӯҳи асосӣ тақсим мешаванд. Ин тақсимкунӣ на ба гунаи ихтиёрӣ, балки бар асоси аъмол ва эътиқоди онҳо дар дунё сурат мегирад. Ҳар як гурӯҳ сарнавишти худро дорад: гурӯҳи аввал асҳоби дасти рост — некӯкорон ва бахтёфтагон, гурӯҳи дуюм асҳоби дасти чап — бадкорон ва зиёнкорон, ва гурӯҳи сеюм пешқадомон дар некӯкорӣ — муқаррабони наздики Худо. Ин оят оғози баёни тафсилоти ҳоли ин се гурӯҳ дар оятҳои баъдӣ мебошад, то инсон дар дунё биандешад, ки дар кадом гурӯҳ қарор хоҳад гирифт.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба инсон ёдоварӣ мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва рӯзе ҳама ба ҳисобот кашида мешаванд.

— Он моро тарғиб мекунад, ки дар ин дунё бо амалҳои нек ва ихлос ба сӯи гурӯҳи бахтёфтагон бишитобем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки адолати Худо комил аст ва ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо ё мукофот мегирад.

— Ва он боиси умедворӣ ба раҳмати Худованд мегардад, зеро роҳи растагорӣ барои ҳама кушода аст ва ҳар кас метавонад бо тавба ва амали солеҳ ба гурӯҳи наҷотёфтагон бипайвандад.