Сураи Аль-Вакиа — Оят 66

1. Маънои калимаҳо:

— «إِنَّا»: ҳамоно мо.

— «لَمُغْرَمُونَ»: аз решаи «ғарам» гирифта шуда, маънои зиёндида, ҷаримашуда, азобёфта ва зарардидаро дорад. Дар ин ҷо маънояш он аст, ки мо дар зиёни бузург қарор гирифтаем ва азоб мекашем.

1. Тафсири оят:

Худованд дар идомаи сухан дар бораи неъмати зироат ва кишоварзӣ мефармояд, ки вақте зироати шумо нест мешавад ва аз байн меравад, шумо бо таассуф ва надомат мегӯед: «Ҳамоно мо зиёндида ва азобёфтаем». Яъне шумо эътироф мекунед, ки сармоя ва меҳнати шумо бар бод рафтааст ва шумо дар зарари бузург қарор гирифтаед. Ин изҳори нотавонӣ ва ниёзмандии инсонро ба Худованд нишон медиҳад, зеро инсон худаш наметавонад зироатро бирӯёнад ва нигаҳ дорад, балки танҳо Худост, ки онро мерӯёнад ва ҳифз мекунад. Пас ҳангоми аз даст рафтани неъмат, инсон бояд ба Худо рӯй оварад ва аз Ӯ ёрӣ пурсад, на ин ки танҳо афсӯс хӯрад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша дарк кунад, ки ҳамаи неъматҳо, аз ҷумла зироат ва ризқ, аз ҷониби Худованд аст ва Ӯст, ки онҳоро нигаҳ медорад.

— Ҳангоми аз даст рафтани неъматҳо, инсон бояд сабр кунад ва ба Худо таваккал намояд, на ин ки ноумед шавад.

— Оят моро тарбият мекунад, ки ҳамеша шукргузори Худо бошем ва дар ҳар ҳолат ба Ӯ рӯй оварем.

— Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки Қуръон воқеияти ҳаёти инсонро бо тамоми хушӣ ва нохушиҳояш ба таври равшан баён мекунад ва моро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.