سوره واقعه — آیه 67

معانی کلمات:

• مَحْرُومُونَ: محرومان از روزی، کسانی که از رسیدن به نعمت و بهره بازمانده‌اند.

تفسیر آیه:

این جمله ادامه گفتار کشاورزان و انسان‌هایی است که پس از نابودی کشت‌زارشان، در حالی که با تعجب و حسرت به زمین خشکیده و نابودشده نگاه می‌کنند، زبان به اعتراف می‌گشایند و می‌گویند: «بلکه ما محرومانیم و از روزی بازمانده‌ایم». آنان با این سخن، در واقع به ناتوانی خود و قدرت مطلق خداوند اعتراف می‌کنند و می‌پذیرند که هر چه داشتند، به اراده الهی از دست رفته و هیچ کس جز خدا نمی‌تواند آن را بازگرداند. این جمله، اوج تسلیم و فروتنی انسان در برابر قضای الهی است؛ زیرا کشاورز پس از تلاش بسیار، وقتی نتیجه مطلوب را نمی‌بیند، می‌فهمد که همه‌چیز به دست خداست و اوست که روزی را می‌دهد یا بازمی‌گیرد. این اعتراف، نشانه ایمان و بیداری وجدان انسانی است که در برابر قدرت بی‌پایان پروردگار، خود را کوچک و ناتوان می‌بیند.

فواید و پیام‌های آیه:

• انسان باید در همه حال به خدا توکل کند و بداند که نتیجه کارها به دست اوست؛ پس نه به تلاش خود مغرور شود و نه در ناملایمات ناامید گردد.
• اعتراف به محرومیت، در حقیقت نوعی عبادت و بندگی است؛ زیرا انسان را به یاد ضعف خود و قدرت خدا می‌اندازد و او را به صبر و رضا دعوت می‌کند.
• این آیه به ما می‌آموزد که در سختی‌ها و ناکامی‌ها، زبان به شکایت نگشاییم و با تواضع و تسلیم، از خدا طلب بخشش و جبران کنیم؛ چرا که اوست که روزی‌دهنده و بخشنده است و هیچ درِ امیدی جز درگاه او نیست.