Surja El-Hashr — Ajet 17

Kuptimi i fjalëve:

• عَاقِبَتَهُمَا – Përfundimi i çështjes së të dyve (djallit dhe njeriut që e ndoqi atë).
• خَالِدَيْنِ – Të përjetshëm, që qëndrojnë përgjithmonë.
• الظَّالِمِينَ – Ata që i kalojnë kufijtë e Allahut dhe i bëjnë padrejtësi vetes së tyre me mosbesim dhe mëkate.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon përfundimin e shëmtuar të atij njeriu që iu bind djallit dhe e ndoqi atë në rrugën e mohimit dhe të padrejtësisë. Ai thotë se fundi i çështjes së të dyve – djallit që mashtroi dhe njeriut që e dëgjoi – është se ata të dy do të jenë në Zjarrin e Xhehennemit, duke qëndruar aty përgjithmonë, pa pushim dhe pa dalje. Ky është dënimi i drejtë që u takon atyre që i shkelin kufijtë e Allahut, duke zgjedhur rrugën e mohimit dhe të armiqësisë ndaj të Dërguarit të Tij. Pra, djalli nuk mund t'i sjellë dobi atij që e ndjek, as njeriu nuk mund t'i shpëtojë dënimit, sepse të dy janë bashkë në zjarr – njëri si udhërrëfyes në të keqe dhe tjetri si ndjekës i verbër.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ky ajet na bën të ditur se djalli është armik i hapur i njeriut dhe se ai nuk i sjell kurrë dobi atij që e ndjek, por e çon atë drejt shkatërrimit të përjetshëm.
2. Na mëson se ndjekja e djallit dhe e epsheve çon në fund të keq, ndërsa bindja ndaj Allahut dhe ndjekja e rrugës së Tij çon në shpëtim dhe lumturi të përjetshme.
3. Ajeti na tërheq vërejtjen se dënimi në Xhehennem është i përjetshëm për ata që vdesin në mosbesim, prandaj duhet të jemi të kujdesshëm që të mos biem në grackat e shejtanit.
4. Na nxit që t'i largohemi padrejtësisë në të gjitha format e saj, sepse padrejtësia ndaj vetes me mosbesim dhe mëkate është shkaku i dënimit të përjetshëm.
5. Ajeti na tregon drejtësinë e Allahut – Ai nuk dënon askënd pa arsye, por secili merr shpërblimin e veprës së tij, dhe kjo është një prej dëshmive të përsosmërisë së Tij.