Сураи Аль-Анам — Оят 102

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ذَٰلِكُمُ — ин ишора ба Аллоҳ таоло аст, ки бо сифатҳои зикршуда тавсиф гардидааст.
• رَبُّكُمْ — Парвардигори шумо, яъне соҳиб, тарбиятгар ва идоракунандаи ҳамаи корҳои шумо.
• لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ — ҳеҷ маъбуди ба ҳақ сазоворе ғайр аз Ӯ нест.
• خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ — офаринандаи ҳама чиз.
• فَاعْبُدُوهُ — пас Ӯро ибодат кунед ва итоат намоед.
• وَكِيلٌ — нигаҳбон, назораткунанда ва тадбиркунандаи ҳамаи корҳо.

1. Тафсири оят:

Ин оят ба бандагон муроҷиат карда, мефармояд: Ҳамон Аллоҳе, ки бо сифатҳои бузург тавсиф шудааст, Парвардигори шумост. Ғайр аз Ӯ ҳеҷ маъбуди ба ҳақ сазоворе нест. Ӯ офаринандаи ҳамаи чизҳост, ҳама мавҷудотро Ӯ аз нестӣ ба ҳастӣ овардааст. Пас, эй мардум, танҳо Ӯро ибодат кунед ва ба Ӯ итоат намоед, зеро танҳо Ӯ сазовори ибодат аст. Ӯ бар ҳамаи чизҳо нигаҳбон ва назораткунанда аст, аъмоли бандагонро ҳифз мекунад ва ҳамаи корҳоро тадбир менамояд. Ҳеҷ чиз аз назорати Ӯ пинҳон намемонад ва ҳама ба сӯи Ӯ бозмегарданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят бандагонро ба шинохти Парвардигор даъват мекунад, ки Ӯ танҳо офаринанда ва идоракунандаи ҳама чиз аст.
• Танҳо Аллоҳ сазовори ибодат аст ва ҳеҷ кас набояд ба ҷуз Ӯ парастиш шавад.
• Ибодат ва итоати Аллоҳ сабаби наздикӣ ба Ӯ ва раҳмати Ӯ мегардад.
• Аллоҳ бар ҳамаи чизҳо нигаҳбон аст, бинобар ин банда бояд бо дили ором ва боварӣ ба Ӯ таваккал кунад.
• Ин оят ба инсонҳо мефаҳмонад, ки ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Аллоҳ аст ва Ӯ ҳамеша назораткунандаи аъмоли мост.
• Шинохти сифатҳои Аллоҳ дилро ба имон ва ибодат гарм мекунад ва инсонро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.