Surja El-En'am — Ajet 129

Kuptimi i fjalëve:

• “Nuali” (نُوَلِّي): E bëjmë sundues, ia lëmë në dorë, e fuqizojmë mbi të.
• “Dhaliminë” (الظَّالِمِينَ): Ata që i bëjnë padrejtësi vetes së tyre me mosbesim dhe mëkate, e u bëjnë padrejtësi të tjerëve.
• “Bima kanu jeksibun” (بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ): Për shkak të asaj që kanë fituar nga veprat e këqija dhe mëkatet.

Tefsiri i ajetit:

Ashtu siç i lamë djajtë nga xhinët t’u vihen në qafë jobesimtarëve nga njerëzit, duke i nxitur në të keqe dhe duke i larguar nga e mira, po ashtu ne i lëmë njerëzit zullumqarë t’u vihen në qafë njëri-tjetrit në këtë botë. Pra, zullumqarin e parë e bëjmë shkak për dënimin e zullumqarit tjetër, duke i lënë ata të sundojnë mbi njëri-tjetrin, të shtypin njëri-tjetrin dhe ta nxisin njëri-tjetrin në të këqija e në largim nga e vërteta. Kjo ndodh si dënim i drejtë nga ana e Allahut për shkak të mëkateve dhe padrejtësive që ata kanë bërë, sepse kush i braktis urdhërat e Allahut, Allahu ia lë atë në dorë atyre që janë të ngjashëm me të nga ligësia.

Përfitimet nga ajeti:

• Zullumi dhe mëkati kanë pasojë të menjëhershme në këtë botë, sepse Allahu i lë zullumqarët të sundojnë mbi njëri-tjetrin si ndëshkim për veprat e tyre.
• Nëse një shoqëri është e mbushur me padrejtësi dhe mëkate, atëherë sunduesit e saj do të jenë po ashtu zullumqarë, dhe kjo është prej drejtësisë hyjnore.
• Njeriu që i frikësohet Allahut dhe largohet nga zullumi, Allahu e mbron atë nga sundimi i njerëzve të këqij, sepse mbrojtja e Allahut vjen për ata që i binden Atij.
• Ajeti na mëson se çdo vepër e keqe ka ndëshkim në të njëjtën natyrë me të, dhe se Allahu nuk i lë robërit e Tij pa mbikëqyrje, por çdo gjë ndodh me drejtësi të plotë.
• Na nxit të pendohemi dhe të largohemi nga mëkatet, që të mos bëhemi shkak për dënimin tonë dhe të të tjerëve.