سوره انعام — آیه 129

معانی کلمات:

• نُوَلّی: سلطه میدهیم، مسلط میکنیم.
• بَعْضِ الظَّالِمِینَ: گروهی از ستمکاران.
• بِمَا کَانُوا یَکْسِبُونَ: به خاطر آنچه انجام میدادند (گناهان و معاصی).

تفسیر آیه:

همانگونه که شیاطین جن را بر کافران انسان مسلط کردیم تا آنان را گمراه کنند و وسوسه نمایند، همچنین ستمکاران انسان را بر یکدیگر مسلط میکنیم؛ به گونهای که هر ظالمی، ظالم دیگری را به شر و بدی تشویق میکند، او را از خیر بازمیدارد و به گناه ترغیب مینماید. این تسلط و ولایت، نتیجه و جزای طبیعی اعمال خود آنان است؛ زیرا با کفر، فسق و گناهانی که مرتکب میشدند، زمینه را برای چنین سلطهای فراهم ساختند. به عبارت دیگر، خداوند بر اساس عدل خود، ستمکاران را به یکدیگر میگمارد تا هر یک کیفر دیگری باشد و در دنیا عذاب یکدیگر را ببینند.

فواید و پیامهای آیه:

• هر کس با اعمال خود، سرنوشت خویش را رقم میزند؛ ظلم و گناه، انسان را به ظالمان دیگر پیوند میزند و او را در معرض آزار آنان قرار میدهد.
• این آیه هشدار جدی به ستمگران است که اگر از ظلم دست نکشند، خداوند آنان را به دست ظالمان دیگری خواهد سپرد که سختتر از خودشان هستند.
• عدالت الهی اقتضا میکند که هر کس به اندازه عملش جزا ببیند؛ پس ستمکاران در همین دنیا نیز طعم تلخ ظلم را میچشند.
• مؤمنان باید از معاشرت با ظالمان بپرهیزند و بدانند که پناه بردن به خداوند و ترک گناه، تنها راه نجات از سلطه ستمگران است.