Сураи Аль-Анам — Оят 133

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الْغَنِيُّ: Бениёз, яъне Аллоҳ аз ҳамаи махлуқот бениёз аст ва ба бандагонаш эҳтиёҷ надорад.
• ذُو الرَّحْمَةِ: Соҳиби раҳмат, яъне Аллоҳ раҳмати фаровон дорад.
• يُذْهِبْكُمْ: Шуморо нест кунад, маҳв созад.
• يَسْتَخْلِفْ: Ҷойнишин биёрад, халқи навро ҷойгузин кунад.
• ذُرِّيَّةِ: Насли, фарзандони.

1. Тафсири оят:

Парвардигори ту — эй Паёмбар — аз ҳамаи бандагонаш бениёз аст ва ҳеҷ эҳтиёҷе ба ибодати онҳо надорад. Куфру гуноҳи онҳо ҳеҷ зараре ба Ӯ намерасонад. Бо вуҷуди ин бениёзӣ, Ӯ ба бандагонаш меҳрубон аст ва раҳмати васеъ дорад. Агар Аллоҳ бихоҳад, шуморо нест мекунад ва баъд аз шумо халқи дигареро ҷойнишин месозад, ки ба Ӯ имон меоранд ва итоат мекунанд — мисли он ки шуморо аз насли қавмҳои пешина эҷод кард. Ин оят ҳушдор аст ба мардуми Макка ва ҳамаи инсонҳо, ки ҳеҷ кас ба Аллоҳ бениёз нест ва ҳама ба Ӯ ниёз доранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Аллоҳ бениёз аст ва ба бандагонаш ҳеҷ ниёзе надорад, пас ибодат ва итоат барои худи мо фоидаовар аст, на барои Аллоҳ.
• Раҳмати Аллоҳ васеъ аст ва Ӯ бандагонашро дӯст медорад, ҳатто вақте ки онҳо гуноҳ мекунанд, имкони тавба доранд.
• Ҳаёт дар дунё гузаро аст; Аллоҳ метавонад як қавмро нест кунад ва қавми дигарро биёрад, пас бояд ҳамеша ба Ӯ итоат кунем.
• Ин оят моро ба тавба ва рӯ овардан ба Аллоҳ ташвиқ мекунад, зеро Ӯ Ғанӣ ва Раҳим аст.
• Имон ва итоат ба Аллоҳ сабаби боқӣ мондан ва ҷойнишин шудан дар замин аст, нахустқадамӣ ва гуноҳ сабаби нестӣ мегардад.