Сураи Аль-Анам — Оят 132

1. Маънои калимаҳо:

• دَرَجَاتٌ: дараҷаҳо, мартабаҳо.
• مِّمَّا عَمِلُوا: аз он чи ки кардаанд, яъне мувофиқи амалҳояшон.
• بِغَافِلٍ: ғофил, бехабар.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят мефармояд, ки барои ҳар як банда — хоҳ тоаткунанда бошад, хоҳ гуноҳкор — дараҷаҳову мартабаҳое ҳаст, ки мувофиқи амалҳои ӯ дода мешавад. Ҳар кас ба андозаи кори хеш подош ё ҷазо мегирад. Касе, ки кори некӯ кардааст, савоби бузург меёбад ва касе, ки бадӣ кардааст, ҷазои муносиб мебинад. Дараҷаи ками бадӣ бо дараҷаи зиёди он баробар нест, ҳамчунон ки тобеъ ва пешво баробар намебошанд. Пас, ҳар кас дар ҷойгоҳи худ қарор мегирад ва ҳеҷ амале беподош ё беҷазо намемонад.

Сипас Аллоҳи таъоло мефармояд, ки Парвардигори ту — эй Паёмбар — аз амалҳои бандагон ғофил нест. Ӯ аз ҳамаи корҳои онҳо огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад. Ҳамаи амалҳо, хоҳ хурд бошад хоҳ бузург, хоҳ ошкор бошад хоҳ пинҳон, дар илми Аллоҳ сабт шудаанд ва Ӯ ба зудӣ ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо ё подош медиҳад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳеҷ амале беподош намемонад; ҳар кори некӯ савоби худро дорад ва ҳар гуноҳ ҷазои худро.
• Аллоҳ таъоло ҳамеша назораткунандаи аъмоли мост, бинобар ин бояд ҳамеша кӯшиш кунем, ки корҳои некӯ анҷом диҳем ва аз гуноҳ дурӣ ҷӯем.
• Ин оят умедворӣ мебахшад, ки ҳатто амалҳои хурди некӯ низ беподош намемонанд ва инсонро ба некӯкорӣ ташвиқ мекунад.
• Ҳамчунин ин оят огоҳӣ медиҳад, ки ҳеҷ кас наметавонад амали бади худро пинҳон кунад, зеро Аллоҳ аз ҳама чиз огоҳ аст.
• Ин боварӣ ба адолати Аллоҳро дар дилҳо мустаҳкам мекунад ва моро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.