Сураи Аль-Анам — Оят 134

1. Маънои калимаҳо:

— «مَا تُوعَدُونَ»: он чизе ки ба шумо ваъда дода шудааст, яъне рӯзи қиёмат, ҳисобу китоб ва ҷазо.

— «لَآتٍ»: ҳатман оянда аст, яқинан воқеъ мешавад.

— «بِمُعْجِزِينَ»: тавонад карда наметавонед, яъне наметавонед Худоро нотавон кунед ё аз Ӯ бигурезед.

1. Тафсири оят:

Худованд ба бандагони худ хабар медиҳад, ки он чизе ки ба шумо ваъда дода шудааст — аз қиёмат, зинда шудан баъд аз марг, ҳисобу китоб ва ҷазои аъмол — ҳатман фаро мерасад ва ҳеҷ шакке дар он нест. Ин ваъдаи Худо қатъӣ аст ва ҳаргиз тағйир намеёбад.

Сипас Худованд мефармояд, ки шумо наметавонед Худоро нотавон кунед ва аз дасти Ӯ бигурезед. Ҳатто агар шумо ба хок ва устухон табдил шавед ҳам, Худо тавоност ба шумо ҷон бахшад ва шуморо барои ҳисобу китоб бархезонад. Ҳеҷ чизе аз дасти қудрати Ӯ берун нест ва ҳеҷ кас наметавонад аз ҳукми Ӯ фирор кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро бовар мекунонад, ки рӯзи қиёмат ҳатман меояд ва ҳеҷ кас наметавонад аз он бигурезад.

— Моро водор мекунад, ки барои он рӯз омодагӣ бигирем ва амалҳои нек анҷом диҳем.

— Нишон медиҳад, ки қудрати Худо бениҳоят аст ва ҳеҷ чиз Ӯро нотавон карда наметавонад.

— Дилҳоро ором мекунад, ки адолати Худо ҳатман иҷро мешавад ва ҳеҷ золиме аз ҷазо намегурезад.

— Моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо ташвиқ мекунад, зеро вақте ки ваъдаи Худо меояд, ҳеҷ пушаймонӣ фоида намедиҳад.

— Ин оят муҳаббат ба ислом ва Қуръонро зиёд мекунад, зеро Худо бо бандагони худ бо раҳмат ва огоҳӣ муомила мекунад ва онҳоро аз оқибати кор огоҳ месозад.