سورت انعام — آیت 140

د معنايي کلمې:

• سَفَهًا: د بې عقلۍ، بې حكمته او جهل له مخې.
• افتراءً: دروغ تړل، الله تعالی ته نسبت کول.
• ضَلُّوا: له حقې لارې څخه بې لارې شول، ګمراه شول.

د آيت تفسير:

یقیناً هغه کسان تاواني او زیانمن شول چې خپل اولادونه یې د بې عقلی، جهل او له علم پرته ووژل. دوی به خپلې لوڼې ژوندۍ ښخولې، د بېوزلۍ یا د دښمن له خوا د نیول کېدو له وېرې، او خپل اولادونه به یې قتل کول. همدارنګه دوی هغه څه چې الله تعالی ورته ورکړي وو، حرام کړل، لکه بحیره، سائبه، وصیله او حامي، او دا یې الله تعالی ته نسبت کاوه چې ګویا الله دې موږ ته دا حرام کړي دي. دوی په دې توګه پر الله تعالی باندې دروغ تړل. الله تعالی فرمایي چې دا خلک یقیناً ګمراه شوي دي او د هدایت پر لارې هیڅکله نه وو، یعنې دوی ته د حق پېژندنې او سمې لارې هېڅ برخه نه وه.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

• دا چې د اولادونو وژل، که د بېوزلۍ له وېرې وي او که د بل هر دلیل له مخې، په اسلام کې سخت حرام او لوی ګناه ده، او د جهل او بې عقلی نښه ده.
• دا چې حلال او حرام کول یوازې د الله تعالی او د هغه د رسول (صلی الله علیه وسلم) له لارې ثابتېږي، او هیڅوک حق نه لري چې د الله له اجازې پرته څه شی حلال یا حرام کړي.
• دا چې پر الله تعالی باندې دروغ تړل، لکه داسې شیان حرام کول چې الله حرام کړي نه دي، له سترو ګناهونو څخه دی او انسان له حقې لارې څخه ګمراه کوي.
• دا چې اسلام د اولادونو ژوند ته ډېر ارزښت ورکوي او د دوی ساتنه او پالنه یوه ستره عبادت ګڼي، چې د دې آيت له مخې د اولادونو وژل د خسران او تاوان سبب ګرځي.
• دا چې مسلمان باید په خپل ژوند کې له علم او پوهې څخه کار واخلي، نه له جهل او بې عقلی څخه، ځکه چې جهل انسان تر ټولو لویو ګناهونو رسولی شي.