Сураи Аль-Анам Оят 140 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Зиён карданд касоне, ки ба беақлӣ бе ҳеҷ ҳуҷҷате фарзандони…

Аль-Анам · 140/165

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Анам

قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ قَتَلُوا أَوْلَادَهُمْ سَفَهًا بِغَيْرِ عِلْمٍ وَحَرَّمُوا مَا رَزَقَهُمُ اللَّهُ افْتِرَاءً عَلَى اللَّهِ ۚ قَدْ ضَلُّوا وَمَا كَانُوا مُهْتَدِينَ ۝١٤٠

🔤 Transliteration

Qad khasiral lazeena qatalooo awlaadahum safaham bighairi `ilminw wa harramoo maa razaqahumul laahuf tiraaa`an `alal laah; qad dalloo wa maa kaanoo muhtadeen

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Зиён карданд касоне, ки ба беақлӣ бе ҳеҷ ҳуҷҷате фарзандони худро куштанд ва ба Худо дурӯғ бастанд ва он чиро ба онҳо рӯзӣ дода буд, ҳаром карданд. Инон гумроҳ шудаанд ва роҳи ҳидоятро наёфтаанд!

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

خَسِرَ: зиён кард, ҳалок шуд, аз даст дод.
سَفَهًا: аз сабаби камхирадӣ ва нодонӣ.
افْتِرَاءً: дурӯғ бастан, туҳмат кардан.
ضَلُّوا: гумроҳ шуданд, аз роҳи рост дур шуданд.

Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки онҳое ки фарзандони худро аз ҷаҳлу нодонӣ ва бе дониш ба қатл расониданд, ба талафоти бузург ва зиёни азим гирифтор шуданд. Ин амал аз сабаби камхирадӣ ва надоштани дониши дуруст буд. Инчунин онҳо чизҳоеро, ки Аллоҳ ба онҳо рӯзӣ дода буд, ба мисли баъзе чорпоён, бар худ ҳаром карданд ва ин ҳаромкуниро ба Аллоҳ нисбат доданд, ки гӯё Аллоҳ фармон додааст. Ин суханҳо дурӯғ ва туҳмат ба Аллоҳ буд. Онҳо аз роҳи рост гумроҳ шуданд ва ба ҳидоят нарасиданд. Ҳалолу ҳаром кардан танҳо ҳаққи Аллоҳ аст; ҳалол он чизест, ки Аллоҳ ҳалол кардааст, ва ҳаром он чизест, ки Аллоҳ ҳаром кардааст. Ҳеҷ кас аз бандагони Аллоҳ, хоҳ шахс бошад хоҳ ҷамоат, ҳақ надорад барои бандагони Аллоҳ чизеро шариат гузорад, ки Аллоҳ иҷозат надодааст.

Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

Ин оят нишон медиҳад, ки ислом ҳаёти инсон, бахусус ҳаёти фарзандонро эҳтиром мекунад ва куштани онҳоро аз ҷаҳлу нодонӣ манъ мекунад.
Ислом одамонро аз пайравии хурофот ва расму одатҳои беасос, ки ба зиёни инсон аст, бозмедорад.
Танҳо Аллоҳ ҳаққи ҳалолу ҳаром карданро дорад; ин ба инсон озодӣ ва эҳтиром мебахшад, ки ба ғайри Аллоҳ тобеъ нашавад.
Қуръон роҳи наҷот ва ҳидоятро нишон медиҳад ва одамонро аз гумроҳӣ ва зиён огоҳ мекунад.
Ин оят даъват мекунад, ки инсон бо дониш ва андеша амал кунад, на аз рӯи ҷаҳл ва нофаҳмӣ.
Ислом дини раҳмат ва адолат аст, ки ҳуқуқи ҳамаро ҳифз мекунад ва ба сӯи некӣ ва ростӣ ҳидоят менамояд.

📜 Оят 138-142 — Сураи Аль-Анам

138وَقَالُوا هَٰذِهِ أَنْعَامٌ وَحَرْثٌ حِجْرٌ لَّا يَطْعَمُهَا إِلَّا مَن نَّشَاءُ بِزَعْمِهِمْ وَأَنْعَامٌ حُرِّمَتْ ظُهُورُهَا وَأَنْعَامٌ لَّا يَذْكُرُونَ اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهَا افْتِرَاءً عَلَيْهِ ۚ سَيَجْزِيهِم بِمَا كَانُوا يَفْتَرُونَ

Аз рӯи пиндор гуфтанд: «Инҳо чорпоёну киштзорони мамнӯъ аст. Ҳеҷ кас ҷуз он, ки мо бихоҳем, набояд аз онҳо бихӯрад». Ва инҳо чорпоёнест, ки савор шуданашон ҳаром аст ва инҳо чорпоёнест, ки номи Худоро бар онҳо ёд накунанд, ба Худо дурӯғ мебанданд ва ба зудӣ ба ҷазои дурӯғе, ки мебастаанд, ҷазояшонро хоҳад дод!

139وَقَالُوا مَا فِي بُطُونِ هَٰذِهِ الْأَنْعَامِ خَالِصَةٌ لِّذُكُورِنَا وَمُحَرَّمٌ عَلَىٰ أَزْوَاجِنَا ۖ وَإِن يَكُن مَّيْتَةً فَهُمْ فِيهِ شُرَكَاءُ ۚ سَيَجْزِيهِمْ وَصْفَهُمْ ۚ إِنَّهُ حَكِيمٌ عَلِيمٌ

Ва гуфтанд: «Он чӣ дар шиками ин чорпоён аст, барои мардони мо ҳалол ва барои занонамон ҳаром аст». Ва агар мурдор бошад, зану мард дар он шариканд. Худо ба сабаби ин гуфтор ҷазояшон хоҳад кард. Албатта Ӯ ҳакиму доност!

140قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ قَتَلُوا أَوْلَادَهُمْ سَفَهًا بِغَيْرِ عِلْمٍ وَحَرَّمُوا مَا رَزَقَهُمُ اللَّهُ افْتِرَاءً عَلَى اللَّهِ ۚ قَدْ ضَلُّوا وَمَا كَانُوا مُهْتَدِينَ

141۞ وَهُوَ الَّذِي أَنشَأَ جَنَّاتٍ مَّعْرُوشَاتٍ وَغَيْرَ مَعْرُوشَاتٍ وَالنَّخْلَ وَالزَّرْعَ مُخْتَلِفًا أُكُلُهُ وَالزَّيْتُونَ وَالرُّمَّانَ مُتَشَابِهًا وَغَيْرَ مُتَشَابِهٍ ۚ كُلُوا مِن ثَمَرِهِ إِذَا أَثْمَرَ وَآتُوا حَقَّهُ يَوْمَ حَصَادِهِ ۖ وَلَا تُسْرِفُوا ۚ إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ

Ва Ӯст, ки боғҳое офарид мӯҳтоҷ ба поя ва низ худ танадор ва дарахти хурмову киштзор бо таъмҳои гуногун ва зайтуну анор, монанд, дар (мазаашон) номонанд. Чун самара оварданд, аз онҳо бихӯред ва дар рӯзи дарав ҳаққи онро низ бипардозед ва исроф макунед, ки Худо исрофкоронро дӯст надорад!

142وَمِنَ الْأَنْعَامِ حَمُولَةً وَفَرْشًا ۚ كُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ ۚ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ

Ва низ чорпоёне, ки бор мебаранд ё (барои куштан) хобонида шаванд. Аз он чӣ Худо ба шумо рӯзӣ додааст, бихӯред ва ба шайтон пайравӣ макунед, ки ӯ душмани ошкори шумост!

← Оят 139 📖 Аль-Анам Оят 141 →

Аль-АнамФеҳристи Қуръон

165Оят

MeccanRevelation

140Оят

Тарҷума — Аль-Анам 140

Сураи Аль-Анам Оят 140 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Зиён карданд касоне, ки ба беақлӣ бе ҳеҷ ҳуҷҷате фарзандони…

Сураи Оят 140/165 — Сураи Аль-Анам الأنعام (Meccan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Анам Гӯш кун, Сураи Аль-Анам Тарҷума, Сураи Аль-Анам mp3, Сураи Аль-Анам pdf. Оят 138–142. Ба Тоҷикӣ: Русский.