Сураи Аль-Анам — Оят 22

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• نَحْشُرُهُمْ: Ҷамъ меоварем онҳоро.
• جَمِيعًا: Ҳамаро, бидуни истисно.
• أَشْرَكُوا: Ба Аллоҳ ширк оварданд, яъне бо Ӯ дигар маъбудонро шарик қарор доданд.
• شُرَكَاؤُكُمُ: Шарикон ё маъбудони сохтаи шумо.
• تَزْعُمُونَ: Гумон мекардед, даъво мекардед.

1. Тафсири оят:

Рӯзе меояд, ки Аллоҳ тамоми одамонро — ҳам парастандагон ва ҳам парастидашудагон — якҷоя ҷамъ меоварад ва ҳеҷ кас аз ҳисоб берун намемонад. Сипас ба онҳое, ки ба Аллоҳ ширк оварда буданд, бо сарзаниш ва тавбих гуфта мешавад: «Куҷоянд он шариконе, ки шумо гумон мекардед, ки шарики Аллоҳ ҳастанд ва метавонанд ба шумо шафоат кунанд?» Ин савол барои он аст, ки онҳо дар он рӯз ба бечорагӣ ва хатои худ пай баранд, зеро маъбудони сохтаашон на дар дунё ва на дар охират ҳеҷ суде ба онҳо намерасонанд ва ҳатто ҳузур надоранд, то ҷавоб диҳанд. Ин оят ботил будани ширкро равшан нишон медиҳад ва мефаҳмонад, ки танҳо Аллоҳ маъбуд ва сазовори ибодат аст.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо аз ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақиқат аст ва ҳамаи одамон барои ҳисоб ҷамъ мешаванд.
• Ширк ва парастиши ғайри Аллоҳ ботил аст ва дар рӯзи қиёмат ҳеҷ шафоате аз ҷониби маъбудони сохта нахоҳад буд.
• Ин оят моро ба сӯи ихлос ва танҳо ибодат кардани Аллоҳи ягона ҳидоят мекунад.
• Дар он тасаллӣ ва умед барои мӯъминон аст, ки ҳақиқат рӯзе ошкор мешавад ва ҳар кас ҷазои амали худро мебинад.
• Ин оят боиси зиёд шудани имон ва муҳаббат ба Қуръон мегардад, зеро Қуръон роҳи наҷот ва саодати ҷовидонро нишон медиҳад.