Сураи Аль-Анам — Оят 21

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• Азлама — ситамгари бештар, касе ки зулмаш аз ҳама зиёд аст.
• Ифтиро — ба дурӯғ бастан, туҳмат кардан.
• Казб — дурӯғ.
• Оятҳо — нишонаҳо, далелҳо ва оятҳои Қуръон.
• Фалаҳ — растагорӣ, комёбӣ, пирӯзӣ дар дунё ва охират.

1. Тафсири оят:

Ҳеҷ кас аз он шахсе, ки бар Худованд дурӯғ мебандад, ситамгартар нест. Яъне касе ба Худо шарик месозад ва мегӯяд, ки Ӯ шарике дорад, ё фарзанд ё ҳамсаре дорад, ё он ки оятҳо ва далелҳои равшани Худоро, ки барои тасдиқи паёмбаронаш фиристодааст, дурӯғ мешуморад. Чунин шахс аз ҳама золимтар аст, зеро ӯ ҳақро бо ботил омехта карда, ба зоти Худо ва паёмҳои Ӯ даст дароз мекунад.

Худованд дар охири оят мефармояд: «Ҳаққо, ки золимон растагор намешаванд». Яъне онҳое, ки бар Худо дурӯғ мебанданд ва оятҳои Ӯро дурӯғ мешуморанд, ҳаргиз ба мурод ва мақсади худ намерасанд — на дар дунё ва на дар охират. Агар аз ин зулм тавба накунанд ва бар куфру ситам мемиранд, ҳеҷ гоҳ комёб нахоҳанд шуд.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дурӯғ бастан бар Худо ва дурӯғ шумурдани оятҳои Ӯ аз бузургтарин зулмҳост, ва ҳар мусулмон бояд аз ин амалҳо худро дур нигоҳ дорад.
• Қуръон ва оятҳои он далелҳои равшани Худо ҳастанд; бояд онҳоро бо дили кушода қабул кунем ва ба онҳо имон оварем.
• Худованд одил аст ва золимонро ҳаргиз комёб намекунад; ин ба мо умед мебахшад, ки ҳақ ҳамеша пирӯз аст.
• Ин оят моро ба тавба ва баргаштан ба сӯи Худо даъват мекунад, то аз сафи золимон берун шавем ва ба сафи растагорон бипайвандем.
• Имон ба Худои ягона ва тасдиқи оятҳои Ӯ роҳи наҷот ва комёбӣ дар ҳар ду ҷаҳон аст, ва ин аст зебоии ислом ва Қуръони Карим.